บทที่ 1759

“ใช่ค่ะ หัวหน้าป้อมปราการลำดับที่หนึ่ง ผู้ชายคนนั้นอาจจะทะลวงเข้าสู่ขั้นที่สองหรือสามของระดับเทพสูงสุดได้แล้วด้วย!”

เอลล่าคิดแวบหนึ่งแล้วเอ่ยตอบ

ออสตินจมสู่ห้วงความคิดอีกครั้ง ก่อนที่สุดท้ายเขาจะพูดขึ้นว่า “เอาอย่างนี้ดีไหม? ในความเห็นของผม เผ่ากระหายเลือดจะไม่เริ่มทำสงครามกับพวกเราแบบสุ่มสี่ส่มห้าหรอก หากเราและคนนอกร่วมกันต่อสู้กับพวกเขา ถึงพวกเขาจะชนะการต่อสู้แต่พวกเขาจะต้องเผชิญกับสูญเสียครั้งใหญ่เช่นกัน ผมไม่คิดว่าพวกเขาจะพร้อมจะจ่ายค่าตอบแทนราคาสูงขนาดนี้ ดังนั้น ผมคิดว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่เราจะแกล้งปิดตาข้างนึงได้!”

“หัวหน้าป้อมปราการลำดับที่หนึ่ง คุณหมายความว่าเราจะช่วยคนพวกนั้น?”

เมื่ออาเธอร์ได้ยินคำพูดของออสติน จิตใจของเขาก็เบิกบานและเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น

ออสตินพยักหน้ายืนยัน “ว่าก็ว่าเถอะ อย่างน้อยเราควรจะดึงอัจฉริยะมากความสามารถเหล่านั้นจากพวกคนนอกมา ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาจะต่อสู้กันเพื่อชิงสมบัติและทรัพยากรในป่าอย่างแน่นอน แถมสมาชิกของเผ่ากระหายเลือดก็จะตามล่าพวกเขาด้วย ดังนั้นพวกเขาจะสูญเสียคนไปไม่น้อยอย่างแน่นอน และเมื่อถึงเวลานั้นจะเหลือแค่นักสู้ที่แข็งแกร่งและมีความสามารถเท่านั้น มีเพียงคนที่แข็งแกร่งที่สุดที่จะอยู่รอด! เราต้องการแต่พวกนักสู้ชั้นยอดเท่านั้นเท่านั้น!”

คีแรนมึนงงไม่เข้าใจในสิ่งที่ออกมาจากปากของออสติน “หัวหน้าป้อมปราการลำดับที่หนึ่ง คุณหมายความว่ายังไง?”

ออสตินยิ้มตอบ “แม้ว่าเราจะส่งคนไปขอความช่วยเหลือจากตำหนักคลื่นเมฆาแล้วก็เถอะ แต่การเดินทางไปกลับจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสี่วัน หากต้องการช่วยคนเหล่านั้น เราไม่อาจบุ่มบ่ามและประมาทได้ เข้าใจไหม? เราต้องอดทนเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด ไม่เพียงแต่ภาพลักษณ์และชื่อเสียงของเราจะดีขึ้นในสายตาของกองกำลังปฏิภาคีเท่านั้น แต่เรายังสามารถใช้โอกาสนี้ในการรับสมัครพวกชั้นสูงได้อีกต่างหาก”