บทที่ 1766

“คุณเป็นตาเฒ่าที่ดื้อรั้นอะไรอย่างนี้! ในเมื่อคุณอยากตายขนาดนั้น อย่าโทษที่เราฆ่าคุณแล้วกัน!” ผู้อาวุโสที่ยืนอยู่ตรงข้ามหมดความอดทน การโจมตีของเขารุนแรงกว่าเมื่อก่อนมาก และเขาจะลงมือในทันที

“ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่ง ดูสิ! ตรงนั้น!" ชายหนุ่มจากตระกูลคาเบลโลตะโกนบอกทิศ เขาอุทานต่อว่า “คนเหล่านั้นดูเหมือนสมาชิกของตระกูลคาเบลโลเลยล่ะ และดูเหมือนว่าจะมีสมาชิกในตระกูลวู๊ดอยู่ที่นั่นด้วย ขอบคุณพระเจ้าที่มีพวกเขามีกันมากมายและยังเป็นกลุ่มหลักเสียด้วย! ในที่สุดเราก็ได้พบกับกองกำลังหลักของเราแล้ว!”

ดวงตาของสมาชิกตระกูลคาเบลโลคนอื่น ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง พวกเขาคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย แต่พวกเขาก็ได้เห็นความหวังในการชนะศึกครั้งนี้

“นั่นสมาชิกในตระกูลของเรากับคนอื่น ๆ จริง ๆ ด้วย!” ดวงตาของเควินแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น “นายท่านเราอยู่นี่! รีบมาช่วยเราเร็วเข้า!”

ในขณะเดียวกัน คู่ต่อสู้ของพวกเขากลับหน้าซีดลงเมื่อรู้ว่านั่นคือเฟนด์จริง ๆ แถมยังมีคนอยู่กับเขาราว 10,000 ถึง 20,000 คนอีก

"หนีเร็ว!"

“บ้าเอ๊ย! ทำไมพวกมันมีกันเยอะขนาดนี้!”

สมาชิกของตระกูลลาโกริโอและตำหนักนภารู้สึกหวาดกลัวเข้ากระดูกดำ ความได้เปรียบของพวกเขามลายหายไปเสียแล้ว

"ฆ่าพวกเขา!" เฟนด์ตัดสินใจทันทีที่พบว่าพวกเขาเป็นศัตรูเก่า ทันทีที่ออกคำสั่ง เขาก็พุ่งไปข้างหน้าอย่างเร็วที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมา

“บ้าแล้ว! พวกแกคิดจะจัดการกับสมาชิกในตระกูลคาเบลโลของฉัน!” อเล็กซานเดอร์และคนอื่น ๆ พุ่งไปข้างหน้าอย่างเร็วพอ ๆ กัน พวกเขากังวลเกี่ยวกับเควินและคนอื่น ๆ มาตลอด และเมื่อเผชิญหน้ากับคนกลุ่มนี้ พวกเขาก็อยากจะล้างบางนักสู้ฝ่ายตรงข้ามทุกคน