บทที่ 1838

เมื่อเห็นสีหน้าโกรธของหญิงชรา ชายชราตกใจมากจนไม่รู้จะพูดอะไร

เขาทำได้เพียงพูดด้วยเสียงสั่นเครือ "ส่วน… ส่วนใหญ่เป็นเพราะ…”

ลิลลี่เห็นว่าสถานการณ์ดูไม่เข้าท่า เธอจึงพูดขึ้นทันที “ผู้อาวุโสผู้ทรงเกียรติ ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากจะเข้าไปช่วย แต่ไม่เพียงเราจะมีทักษะยุทธที่ต่ำเตี้ย แต่ศัตรูของเรามีผู้คนอยู่กับพวกเขามากมาย และเราสู้กับพวกเขาไม่ได้ เราเป็นศัตรูกันมาตั้งแต่ต้นและพวกเขาจะฆ่าเราแน่หากเราเข้าไปร่วมวง!”

จากนั้นแลนซ์ก็เดินไปทำความเคารพหญิงชราอย่างสุภาพและพูดว่า “นายหญิง เธอเป็นแม่ของผม ผมแน่ใจว่าแม่จะไม่โกหกเรา เธอคงไม่มีทางเลือกอันอื่นแล้วถึงได้ทำเช่นนี้!”

จากนั้นหญิงชราก็พยักหน้า “เอาล่ะ หากเป็นเช่นนั้นพวกคนก็ตามเราไปที่นั่น เพราะเผ่ากระหายเลือดกำลังโจมตีกองทัพทั้งเก้าวิว เราจำเป็นต้องบินไปให้เร็วกว่านี้!”

ชายชราผมแดงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มอย่างเฉยเมยและพูดว่า “ไปกันเถอะ เนื่องจากพวกคุณเองก็เดินทางมาจากดินแดนรกร้างที่อีกฝั่งหนึ่งเหมือนกัน พวกเราสมาชิกของกองกำลังปฏิภาคีย่อมต้องคิดหาวิธีที่จะปกป้องพวกคุณทุกคน อย่างน้อยที่สุด เราจะไม่ยอมให้คนพวกนั้นฆ่าพวกคุณต่อหน้าเรา ไม่ต้องกังวล!"

“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส!” ลิลลี่และคนอื่น ๆ สบตากันด้วยความยินดี

แลนซ์ยังได้แนะนำให้ทั้งสองฝ่ายได้รู้จักกัน “แม่ นี่คือเจ้าตำหนักของเรา และเขาแข็งแกร่งมาก เขาอยู่ในระดับขั้นที่สองระดับทะลวงวิญญาณและกำลังจะทะลวงเข้าสู่ขั้นที่สามได้ในไม่ช้า”

จากนั้นเขาก็มองไปที่หญิงชราและพูดต่อ “นี่คือนายหญิงของผม เป็นผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งของตำหนักเรา เธอเป็นปรมาจารย์ในขั้นที่หนึ่งระดับทะลวงวิญญาณ!”