บทที่ 1853

เห็นได้ชัดว่าเมื่อโทมัสและคนอื่น ๆ ไปถึงก็สายไปเสียหน่อย พวกเขาพลาดการต่อสู้ของกองทัพทั้งเก้า เฟนด์และพรรคพวกต่อสู้กับเผ่ากระหายเลือด นั่นเป็นเหตุผลที่ไม่มีใครรู้ว่าเฟนด์แข็งแกร่งเพียงใด และพวกเขาก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย

บนหน้าผาอีกฝั่งหนึ่ง ลิลลี่มองแลนซ์อย่างโกรธเคือง “ยังไงก็เถอะนะ แลนซ์ แม่ทำทุกอย่างเพื่อลูก อีกอย่าง แนชและคนของพวกเขาก็เป็นคนฆ่าคุณตากับคุณยายของลูก และผู้คนมากมายจากตระกูลลาโกริโอก็ถูกสมาชิกตระกูลวู๊ดสังหาร ลูกไม่เกลียดแนชและคนอื่น ๆ จริงหรือ?”

แลนซ์ยิ้มอย่างเย็นชา “แม่ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่ช้าก็เร็วผมจะฆ่าเฟนด์และแนช วันนี้ผมก็แค่ทำการแสดงให้พวกเขาดูก็เท่านั้น แม่ก็ไม่ใช่ผู้ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวเสียหน่อย แต่แนชทำเกินไป เขาทำลายระดับพลังยุทธ์ของแม่อีกต่างหาก หึ ผมว่าเขาไม่คิดว่าผมเป็นลูกชายของเขาอีกต่อไปแล้ว ในสายตาของเขา เขาคงเห็นเฟนด์เป็นลูกชายคนเดียวเท่านั้น!”

ลิลลี่ดีใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เธอพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “แม่ก็คิดอยู่ว่าแค่เขาพูดแค่ไม่กี่คำทำไมลูกถึงให้อภัยเขาได้ ที่แท้ลูกก็แค่เสแสร้งต่อหน้าพวกเขา เยี่ยมไปเลย ที่นั่นมีคนอยู่มากมาย หากลูกวางแผนที่จะจัดการกับเขามันก็คงไม่สำเร็จดังที่หวัง ไว้เราค่อยฆ่าพวกเขาทีหลังก็แล้วกัน!”

แลนซ์ครุ่นคิดก่อนจะถามลิลลี่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อ้อ ใช่ แม่รู้ไหมว่าตอนนี้แนชและเฟนด์อยู่ในระดับไหนแล้ว? ตอนเราไปถึงสงครามได้ยุติไปแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้ใช้พลังฉี พวกเขายังปกปิดคลื่นสะท้อนจากร่างกายของพวกเขาด้วย ผมจึงไม่สามารถรู้ได้ว่าพวกเขาอยู่ในระดับไหน แต่ก็ประเมินได้ว่าอย่างน้อยที่สุดพวกเขาก็ได้ทะลวงเข้าสู่ระดับเทพสูงสุดไปแล้ว!”

“ระดับการบ่มเพาะของพวกเขาอยู่ในขั้นไหนงั้นเหรอ?”

ลิลลี่ขมวดคิ้วและกัดริมฝีปากของเธอ จากนั้นเธอก็เดาว่า “แม่เองก็ไม่แน่ใจเรื่องระดับการบ่มเพาะของพวกเขามากนัก แต่พรสวรรค์เรื่องพลังยุทธของเฟนด์ค่อนข้างดีจริง ๆ ถ้าจะให้แม่เดา เขาคงจะเข้าสู่ขั้นที่สองหรือขั้นที่สามของระดับเทพสูงสุดไปแล้วล่ะ ลูกจะประมาทไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับพลังการต่อสู้ง่อย ๆ ของเขา”

“ฮ่าฮ่า ไม่ต้องห่วงหรอก ผมมาถึงที่นี่ก่อนเขาตั้งครึ่งปี ตอนนี้ผมอยู่ในขั้นที่แปดระดับเทพสูงสุดแล้ว แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งมากก็เถอะ แต่เจ้าสารเลวนั่นจะสามารถก้าวข้ามระดับพลังยุทธ์ในปัจจุบันของผมได้งั้นหรอ? เขาจะเทียบกับผมได้ยังไง? หึ สักวันหนึ่งผมจะหาเวลาแกล้งไปเยี่ยมพวกเขาแล้วพาพวกเขาออกมา แล้วจะฆ่าพวกเขาทั้งคู่พร้อมกัน!”

แลนซ์ยิ้มอย่างเย็นชา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาท