บทที่ 1873

“เอาล่ะ เอาล่ะ พวกคุณว่าไงผมก็ว่าอย่างนั้นแหละ อย่างไรเสีย ผมก็แค่แสดงความคิดเห็นของตัวเองและหวังว่าทุกคนจะไม่ต้องมานั่งนึกเสียใจทีหลังก็แล้วกัน” นายท่านแฮ็คฟอร์ดยิ้มอย่างขมขื่น เขารู้ว่าไม่ว่าเขาจะพูดอะไร มันก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนี้ผู้คนส่วนใหญ่แข็งแกร่งขึ้น และนั่นคือเหตุผลที่พวกเขาให้ความสำคัญกับเกียรติยศของพวกเขา ครั้งนี้พวกเขาต้องการที่จะเคลื่อนไหวเพราะพวกเขารู้สึกว่าพวกเขาถูกหยามเกียรติ

เนื่องจากพวกเขาส่วนใหญ่เห็นด้วยกับแนวคิดนี้ เพราะอย่างนั้นเขาจะพูดอะไรก็ไม่สำคัญ

“เพื่อความยุติธรรม เป็นการดีที่สุดหากเรายกมือขึ้นและลงคะแนน” นายท่านโลเดอร์ตัดสินใจในขณะที่เขายืนขึ้นอีกครั้ง “เอาแบบนี้แล้วกัน พวกที่เห็นพ้องต้องกันว่าพวกเราจะเริ่มลงมือและส่งกองกำลังเล็ก ๆ ไปโจมตีพวกเขาขอให้ยกมือขึ้น ส่วนใครที่ไม่เห็นด้วยก็ขอให้อยู่เฉยเอาไว้”

ในไม่ช้าผู้คนประมาณแปดจากสิบส่วนก็ยกมือขึ้น

รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าของนายท่านโลเดอร์ในไม่ช้า เมื่อเห็นจำนวนมือที่ยกมือขึ้นลงคะแนน “ดูเหมือนทุกคนจะไม่ใช่คนขี้ขลาด เนื่องจากนายท่านแฮ็คฟอร์ดกลัวว่าคู่ต่อสู้จะแข็งแกร่งขึ้น ผมจึงคิดว่าเด็กหนุ่มคนนั้นและคนของพวกเขาน่าจะอยู่ที่ตำหนักคลื่นเมฆา แต่ถ้าพวกเขาไม่ได้อยู่ที่ตำหนักคลื่นเมฆา พวกเขาก็ต้องอยู่ที่กองทัพทั้งเก้า ผมเห็นสมควรว่าเราควรจะส่งกองกำลังสองกองกำลังไปโจมตีสองที่นี้แยกกัน พวกคุณคิดว่าไง?”

“ตำหนักคลื่นเมฆามีเจ้าตำหนัก ซึ่งอยู่ในขั้นที่สองในระดับทะลวงวิญญาณและมีผู้อาวุโสที่อยู่ในขั้นที่หนึ่งระดับทะลวงวิญญาณด้วย พวกเขามีสมาชิกที่อยู่ในระดับทะลวงวิญญาณเพียงสองคน ดังนั้นผมคิดว่าเราแค่ต้องส่งกองกำลังที่มีคนอยู่ในขั้นที่สองระดับทะลวงวิญญาณไปก็เท่านั้น” นายท่านแมคเคนซี่หยุดชั่วคราวก่อนที่จะพูดต่อ “แน่นอน ในเมื่อพวกคุณบอกว่าชายหนุ่มคนนี้มีพรสวรรค์เกินไปและกลัวว่าเขาจะหนีรอดไปได้ เราจึงจะส่งสมาชิกในขั้นที่สามระดับทะลวงวิญญาณไปสองคน กันไว้ดีกว่าแก้ จะได้ไม่มีอะไรผิดพลาด ดีไหม?”