บทที่ 1886

“นับว่ายอดเยี่ยมไปเลย หัวหน้าเผ่า คุณเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุชั้นยอดระดับสาม และคุณก็เป็นผู้ที่มีความแข็งแกร่งทางจิตใจสูงมาโดยตลอด ฮ่าฮ่า… ตราบใดที่หัวหน้าเผ่าเต็มใจที่จะค้นคว้าทักษะยุทธนี้ คุณอาจเชี่ยวชาญในทักษะนี้เลยก็ได้ เมื่อถึงตอนนั้น พลังการต่อสู้ของคุณจะเพิ่มขึ้นมากอย่างแน่นอน!” คีแรนมีรอยยิ้มบนใบหน้าเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ ทุกคนมีความหวังต่อเผ่าเก้าเทพ

เฟนด์พยักหน้าและดูรายละเอียดของตำราก่อนที่จะพูด "การฝึกทักษะยุทธนี้ซับซ้อนและผมต้องการเวลาในการค่อย ๆ ศึกษา แต่หากผมสามารถฝึกฝนทักษะยุทธนี้ได้พลังการต่อสู้ของผมก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก ทักษะนี้ถูกแบ่งออกเป็นสามผนึกและแต่ละผนึกก็แข็งแกร่งกว่าผนึกขั้นก่อนหน้าด้วย!”

"จริงหรือ? นับว่าเป็นเรื่องดี! ทั้งนี้เราจะได้ประโยชน์อย่างมาก และเราได้รับอุปกรณ์วิญญาณระดับสูงสุดจำนวนมากพอสมควรจากคนเหล่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีทักษะยุทธและทักษะศิลปยุทธอีกมากมายด้วย!” คีแรนกล่าวอย่างมีความสุข “หัวหน้าเผ่า การบ่มเพาะโอสถของคุณย่อมต้องใช้วัตถุดิบมากมาย หลังจากจัดแจงทุกอย่างแล้วเราจะนำส่วนผสมเหล่านั้นมาให้คุณ และคุณจะสามารถเลือกของที่จำเป็นต้องใช้ได้เอง!”

“ใช่ ผมจะอยู่เฉยไม่ได้ ผมต้องฝึกบ่มเพาะโอสถให้มากขึ้นเมื่อมีเวลา นอกเหนือจากนั้น ภายในสองสามวันผมก็วางแผนที่จะเฟ้นหาสมาชิกรุ่นเยาว์สักสองสามคนเพื่อดูว่าจะมีใครที่มีความแข็งแกร่งทางจิตใจสูงกว่าคนอื่นอยู่บ้างหรือเปล่า ผมจะได้สอนวิธีบ่มเพาะโอสถให้แก่ให้พวกเขาให้ได้ ถ้าเรามีสมาชิกที่เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุมากขึ้น กองกำลังของเราจะก้าวหน้าได้ดีขึ้น”

เฟนด์พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและคร่ำครวญออกมา “หากมัวแต่พึ่งพาผมเพียงคนเดียว พวกเราจะได้รับเพียงโอสถที่เหมาะกับคนที่มีพลังยุทธสูงเท่านั้น ผมคงไม่อาจบ่มเพาะโอสถให้กับคนที่มีพลังยุทธต่ำกว่าได้”

"นั่นนับว่าเป็นเรื่องที่ดีทีเดียว เราจะมีนักเล่นแร่แปรธาตุเพิ่มขึ้นอีกสองสามคน และแม้ว่าเราจะมีนักเล่นแร่แปรธาตุแค่เพียงในระดับหนึ่งหรือสองก็นับว่าดีมากแล้ว!” ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งกล่าวด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก

เฟนด์ขมวดคิ้วและนึกถึงบางสิ่งได้อย่างรวดเร็ว เขาชี้ไปที่เควินซึ่งอยู่ใกล้ ๆ ทันที “เควิน คาเบลโล ช่วยมานี่ที!”

เดิมทีเฟนด์ต้องการเรียกเขาว่าผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งแต่พอเขาตระหนักได้ว่าพวกเขาเป็นสมาชิกของเผ่าเก้าเทพแล้ว และคงไม่เหมาะที่จะเรียกเขาว่าผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเรียกเพียงชื่อของเขาเท่านั้น