บทที่ 1903

นายท่านแมคเคนซี่จ้องมองไปที่แก้วเปล่าอย่างเย็นชา “ผมไม่สนว่าคุณจะคิดยังไงเกี่ยวกับเฟนด์ วู๊ด ผมตัดสินใจแล้วว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดยั้งไม่ให้เขาพัฒนาไปได้มากกว่านี้”

นายท่านโลเดอร์ขมวดคิ้วและมองไปด้านข้างซึ่งมีนายท่านแมคเคนซี่นั่งอยู่ “คุณกำลังบอกว่าคุณจะจัดการเขาเองเหรอ?”

นายท่านแมคเคนซี่พยักหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “คุณควรหยุดโน้มน้าวผมด้วยตรรกะไร้เหตุผลพวกนั้นได้แล้ว เด็กสารเลวนั่นไม่ใช่แมลงอ่อนแอที่เราจะสามารถบดขยี้ได้ง่าย ๆ ตอนนี้เป็นเหมือนเสือร้าย แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราจะจัดการเขาไม่ได้”

นายท่านโลเดอร์หันกลับมาและจ้องมองที่นายท่านแมคเคนซี่ด้วยสีหน้าจริงจัง นายท่านแมคเคนซี่ไม่หันกลับมามองเขาและพูดต่อไปว่า “ถ้าเราไม่จัดการเขา ต่อไปคนที่จะถูกเด็ดหัวคงเป็นเรา ดังนั้น เราควรทุ่มสุดตัวเพื่อขัดขวางเขาเอาไว้ เราจะต้องรวบรวมพลังทั้งหมดของกองกำลังภาคีเพื่อกำจัดกองทัพทั้งเก้า แม้ว่าคนอื่นจะคิดว่าเราขี่ช้างจับตั๊กแตนก็ตาม”

จำนวนผู้เสียชีวิตที่สูงของนักสู้ฝีมือดีหลายคนได้ส่งเสียงเตือนในใจของนายท่านแมคเคนซี่ เขาสูดหายใจเข้าเต็มปอด และตะโกนใส่ทหารยามที่อยู่ด้านนอกของประตู “ส่งข้อความถึงสมาชิกกองกำลังภาคีระดับสูงทุกคนให้มารวมตัวกันในห้องประชุม!”

ความตึงเครียดในห้องประชุมนั้นเป็นที่เด่นชัดและเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น พวกระดับสูงได้รับรายงานจากสาวกเกี่ยวกับสถานการณ์ของกองทัพทั้งเก้าแล้วก่อนที่พวกเขาจะรวมตัวกัน สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเมื่อได้รับข่าว อลาธิค แฮ็คฟอร์ดแห่งตำหนักเมฆาวายุซึ่งเป็นหนึ่งในหกตำหนักหลักรู้สึกเดือดดาลจนเคราของเขาขดเข้าหาตัว เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่ากองทัพทั้งเก้าจะสามารถกำจัดนักสู้ฝีมือดีของพวกเขาได้ทั้งหมด