บทที่ 1909

เฟนด์ วู๊ดได้กำจัดคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดไปแล้ว เขามั่นใจว่าเผ่าเก้าเทพที่เพิ่งพัฒนาระดับพลังหยุดขึ้นจะสามารถจัดการกับสมุนที่เหลือของกองกำลังภาคีได้ นี่ยังไม่รวมว่าพวกเขามีทั้งนายท่านเซลเลอร์และนายท่านยาร์โบรห์อยู่ที่นั่นด้วย

เขาเย้ยหยันอย่างเย็นชา ก่อนกระตุ้นพลังฉีของตัวเอง และพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับลูกธนู เขากำลังมุ่งหน้าไปตามนายท่านแมคเคนซี่ไป และจะสามารถตามเขาทันได้ในเวลาอันสั้นด้วยความเร็วที่ไม่มีใครเทียบได้ สำหรับคนอื่น ๆ ที่เห็นภาพนั้น ก็เขารู้สึกราวกับว่าเฟนด์หายตัวไปในพริบตา

นายท่านแมคเคนซี่สามารถสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่พุ่งตรงมาจากด้านหลังเขา ‘อะไรวะเนี่ย! ปล่อยฉันไปไม่ได้หรือไง?” เขาสาปแช่งออกมา ร่างของเขากำลังสั่นเทา เขาไม่อยากตายอยู่ที่นี่ เขายังมีเวลาเหลืออีกหลายปี และหากเขาใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง เขาก็จะสามารถมีชีวิตต่อไปได้อีกหลายต่อหลายปี

ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ครอบงำจิตใจของเขา “เฟนด์ วู๊ด เราไม่ได้บาดหมางกันเป็นการส่วนตัวเสียหน่อย ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันสัญญาว่าฉันจะทำเหมือนว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา!” เขาตะโกนไปทางเฟนด์ขณะที่รักษาความเร็วในการหลบหนี “ฉันจะยกของล้ำค่าให้นายด้วย! ถ้านายไว้ชีวิตฉันฉันจะให้ทุกอย่างที่นายต้องการ ฉันยอมเป็นคนรับใช้ของนายด้วยซ้ำถ้านายอยากให้ฉันทำ!”

เขาสละเศษเสี้ยวของศักดิ์ศรีด้วยการยอมเป็นคนรับใช้เพื่อรักษาชีวิตของตัวเองไว้ แต่ทั้งหมดนี้ทำให้เฟนด์ วู๊ดต้องหัวเราะเยาะให้กับความไร้เหตุผลของมันทั้งหมด กองกำลังภาคีคงงงเป็นไก่ตาแตก พวกเขาคงไม่คิดว่าจะได้เห็นวันที่นายท่านแมคเคนซี่ผู้ยิ่งใหญ่และสูงส่งจะมาร้องขอชีวิตกลับเขา

เฟนด์หัวเราะอย่างเย็นชาและตัดสินใจที่จะยื้อให้เรื่องนี้ยืดเยื้อให้นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ “นายท่านแมคเคนซี่ผมเผลอคิดไปว่าคุณสูงส่งและยิ่งใหญ่ เป็นนักสู้ผู้ไม่รู้จักย่อท้อ และแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้คนทั้งหมดของพวกคุณ! แต่ตอนนี้คุณกลับทำตัวเหมือนหนูในท่อระบายน้ำที่ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อเอาตัวรอด!”