บทที่ 1923

“อำนาจทั้งหมดของโลกนี้อยู่ในมือของตำหนัก พ่อคิดว่าผู้ฝึกยุทธที่แข็งแกร่งที่สุดของเซนิธ ซัน ซิตี้ นั้นอยู่ในระดับแรกกำเนิดเท่านั้น และเป็นเจ้าเมืองเซนิธ ซัน ซิตี้ก็อยู่ในขั้นกลางของระดับแรกกำเนิด ปรมาจารย์ที่อยู่ในขั้นสูงของระดับแรกกำเนิดหรือคนที่แข็งแกร่งกว่าระดับนี้ยังคงอยู่ในตำหนัก มีเพียงตำหนักเท่านั้นที่มีทรัพยากรมากพอสำหรับการรองรับการฝึกของพวกเขา พูดตามตรง เซนิธ ซัน ซิตี้ เป็นเพียงเมืองของคนเดินดินเท่านั้น” เฟนด์พยักหน้าอย่างช้า ๆ

หากคนที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองนี้อยู่เพียงขั้นกลางของระดับแรกกำเนิด ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีสำหรับเขา ด้วยเหตุนี้เขาจึงตัดสินใจพาไคลี่ออกไปหาความสำราญ ตราบเท่าที่เขาระมัดระวังตัว ปัญหาก็จะไม่มาถึงพวกเขา

ไคลี่มีความสุขมากเมื่อได้ยินว่าพ่อของเธอจะพาเธอออกไปเดินเล่น เพราะเธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงอายุเจ็ดขวบ แม้ว่าเธอจะถูกห้อมล้อมด้วยเหล่าญาติมิตรในมัสตาร์ด ซี๊ดแต่เธอก็ยังรู้สึกเบื่อ

เฟนด์พาไคลี่ออกจากโรงแรม ทั้งสองคนไม่ได้ไปวุ่นวายกับใคร ยิ่งกว่านั้นสถานที่นี้ก็พลุกพล่านไปด้วยผู้คนและอุบัติเหตุก็เกิดขึ้นได้ง่าย เฟนด์ได้แต่พาไคลี่ไปที่ถนนไม่ไกลกับที่พัก

แม้ว่าที่นี่จะไม่พลุกพล่านเหมือนถนนสายหลัก แต่ก็ยังมีผู้คนมากมายมาขายของเล่นดี ๆ และอาหารอร่อย ๆ ไคลี่มองไปรอบตัวอย่างมีความสุขทันทีที่มาถึงถนน แม้ว่าไคลี่จะยังเด็ก แต่เธอก็รู้ว่าหลังจากเข้ามาในโลกนี้พ่อของเธอไม่ได้ร่ำรวยอะไรนัก

เธอไม่ขอไปเรื่อยเปื่อย เธอเลือกของเล่นและอาหารที่มีราคาปานกลางเท่านั้น เฟนด์ลูบศีรษะของไคลี่แล้วพูดว่า "ลูกไม่จำเป็นต้องประหยัดเพื่อพ่อหรอก มันก็แค่ของเล่นกับอาหารนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้น พ่อคงถือว่าล้มเหลวถ้าแม้แต่เลี้ยงลูกยังทำไม่ได้”

ไคลี่รู้ว่าพ่อกำลังหยอกล้อกับเธอ เธอจึงบ่นปนยิ้มว่า “หนูไม่ได้ประหยัดเพื่อพ่อสักหน่อย หนูชอบของเล่นชิ้นเล็ก ๆ พวกนี้มากกว่าต่างหาก! ของแพงทั้งไม่น่าสนุกแล้วก็ไม่อร่อยด้วย”

คู่พ่อลูกคุยกันอย่างมีความสุข ขณะที่บรรยากาศมาคุปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา เฟนด์ขมวดคิ้วขณะที่ดึงไคลี่ไปไว้ที่ด้านหลัง เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นคน ๆ หนึ่งในชุดขาดรุ่งริ่งใบหน้าของเขาดูมอมแมมไม่น้อย