บทที่ 195

"โอ้ ฉันกล้าอยู่แล้ว แต่ทําไมฉันต้องรอแกพาคนมาตีฉัน"

เฟนด์หัวเราะ และตอบตรง ๆ

"หึ แกก็แค่กลัว แล้วกำลังจะหนี ถ้าแกไม่กลัว แกจะหนีไปทำไม?”

ดีแลนไม่เชื่อ เอามือขวางประตูไว้

"แกคิดว่าผมอยากไปรึเปล่า? เพราะเมียของฉันต้องการให้ฉันไป มันยากที่จะมีเวลาพาเมียและลูกไปช้อปปิ้ง ฉันจะมาเสียเวลากับคนอย่างแกเพื่ออะไร”

เฟนด์ยักไหล่ อย่างไม่สนใจคนตัวอ้วนที่อยู่ตรงหน้าเลยสักนิด

อย่างไรก็ตาม จังหวะนั้น รถตู้หลายคันแล่นผ่านหน้าประตูโรงเรียนอนุบาล และมาหยุดจอดที่หน้าประตูโรงเรียนอนุบาล

เมื่อเห็นหน้าลูกน้องของเขามาถึง สีหน้าของดีแลนกลายเป็นความปลื้มปริ่ม "ฮ่า ๆ ฮ่า ๆ ไอ้หนู สายไปแล้ว คนของฉันมาถึงแล้ว!"

"สุดยอดมาก!"

ราเชลเมื่อเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งไปหาผู้ชายของเธอทันที และพูดว่า "ไอ้สารเลว แกอยากให้ฉันขอโทษใช่ไหม? ถุย! ถ้าไม่ใช่เพราะฉันกลัวแกก่อนหน้านี้ ฉันจะไม่มีวันขอโทษ ฉันจะบอกให้แกรู้ไว้เลย วันนี้แหละเป็นวันตายของพวกแก”

เฟนด์รีบส่งไคบีให้กับเซเลน่า แล้วยิ้มให้ “เฮ้อ ดูเหมือนว่าฉันจะต้องมอบความหวาดกลัวให้กับพวกแกสินะ ไม่อย่างนั้นพวกแกก็จะไม่พึงพอใจเป็นอันขาด”

"เอาชนะมันให้ได้! บ้าจริง ทํายังไงก็ได้ให้มันกลายเป็นคนพิการ ฉันจะให้เงินพวกแกคนละสองหมื่นเหรียญ!"

ดีแลนสั่งคนของเขา

"ว้าว แล้วถ้าพวกเขาเจ็บล่ะ? แกจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ใช่ไหม?” เฟนด์ถามแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“กระจอก ฉันร่ำรวยขนาดนี้ ถ้าพวกเขาบาดเจ็บ ฉันจะเป็นคนจ่ายค่ารักษาพยาบาลเอง!”

“แกตัวคนเดียว แกคิดว่าจะเอาชนะคนเป็นโหลได้ไหม? ทีนี้แกได้รู้ถึงความยิ่งใหญ่ของฉันแล้วหรือยัง?”

ดีแลนพาภรรยาและลูกชายไปด้านหลังแล้วสั่งว่า “ไปจัดการมันซะ กระทืบมันให้จมดินด้วยทั้งหมดที่พวกแกมี!”

อั๊ก อั๊ก อั๊ก!

ไม่ถึงยี่สิบวินาที คนที่เขาพามาก็นอนราบกับพื้น ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

"มีหลายคนที่กระดูกหักอยู่หลายที่นะ บางคนที่มือ บ้างที่ขา บ้างที่หน้าอกบ้าง รักษาพยาบาลในเรื่องนี้ค่อนข้างสูงมาก!"

เฟนด์ปรบมือและหัวเราะอย่างใจเย็น

"นี่..."