บทที่ 1957

แอมโบรสถึงกับพูดไม่ออกเมื่อผู้อาวุโสลีประเมินเฟนด์เช่นนั้น แต่เซฟไม่รู้สึกเหมือนเขา เขาไม่เชื่อว่าเฟนด์จะให้อภัยเขาสำหรับสิ่งที่เขาทำกับชายหนุ่มในวันนี้ เขาสูดหายใจเข้าเต็มปอด แต่สีหน้าของเขายังคงมืดมน เป็นความรู้ทั่วไปว่านักสู้ส่วนใหญ่ต่างก็มือเปื้อนเลือดด้วยกันทั้งนั้น

อาการอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ของแอมโบรสแปรเปลี่ยนเป็นความสุขเมื่อเขาเห็นสีหน้ามืดมนของเซฟ พวกเขาขัดแย้งกันอยู่เสมอ และแอมโบรสก็ภาวนาอีกฝ่ายหายไปจากโลกนี้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน การได้เห็นเขาเป็นเช่นนี้ทำให้เขายิ้มด้วยความยินดี

เขาเดินไปหาเฟนด์และตบไหล่ของชายหนุ่มเพื่อแสดงความยินดี “ผู้อาวุโสลีไม่ชมใครง่าย ๆ หรอกนะ คุณคือเฟนด์ วู๊ดใช่ไหม? อนาคตคุณอาจแซงหน้าฉันไปไกลเลย” แอมโบรสพูดติดตลก เสียงของฝูงชนเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อมีคำพูดออกจากปากของแอมโบรส ผู้เข้าสอบทุกคนเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

“ฉันได้ยินมาว่าตำหนักสองกษัตริย์มีศิษย์ภายนอกประมาณสามพันคน เฟนด์ วู๊ดคนนี้ยังไม่ได้เป็นศิษย์ภายนอกอย่างแท้จริงเลยด้วยซ้ำ แต่เขากลับอยู่ในสามร้อยอันดับแรกแล้ว หมายความว่าเขาแข็งแกร่งกว่าอีกคนอีกเก้าในสิบส่วนของตำหนักเชียวนะ! ฉันพนันได้เลยว่าภายใต้การอบรมดูแลของตำหนักสองกษัตริย์ เขาจะกลายเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของตำหนักในไม่ช้า”

“เขาแข็งแกร่งจนทำเอาฉันหงุดหงิดเลย! การเข้าร่วมตำหนักสองกษัตริย์ในฐานะศิษย์ภายนอกปกติก็ยากพออยู่แล้ว แต่ชายคนนี้กลับผ่านการทดสอบได้อย่างยอดเยี่ยม พวกเขาจะประโคมโอสถและทักษะยุทธใส่เขาอย่างหนักแน่นอน ในตอนที่เขาได้ขึ้นเป็นศิษย์ภายนอก”

ความอิจฉาและความประหลาดใจหลั่งไหลท่วมท้นในใจของฝูงชน ทั้งมอร์ตันและเจอรัลด์ต่างวางแผนจะหัวเราะเยาะเฟนด์ทันทีที่เขาไม่ผ่านการทดสอบ ในตอนนี้ได้แต่ยืนนิ่งเงียบด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับใบหน้าของมอร์ตันที่ถึงกับเปลี่ยนเป็นสีม่วงด้วยความโกรธ เมื่อมัดรวมเข้ากับความอัปยศอดสูที่เจอรัลด์สร้างให้ เขายิ่งรู้สึกว่าเฟนด์ทำให้เขาขายหน้ามากขึ้นไปอีก เขาสั่นไปทั้งตัวและพัดที่เขาถือในมือขวาก็เริ่มสั่นไม่ต่างกัน ความตระหนกในดวงตาของเขาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง