บทที่ 1968

ทุกคนเงียบลงหลังจากได้ยินสิ่งที่เวสลีย์พูด แม้ว่าจะมีศิษย์ภายนอกประมาณสามพันคน แต่สามร้อยอันดับแรกนั้นก็ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลย เมื่อเทียบกับศิษย์สามพันคน สามร้อยอันดับแรกก็เป็นเพียงหนึ่งในสิบของจำนวนคนทั้งหมด แต่ก็ยังถือเป็นจำนวนที่มาก

แน่นอน ศิษย์อาวุโสลีแน่ใจว่าเฟนด์น่าจะอยู่ในสามร้อยอันดับแรกในหมู่ศิษย์ภายนอก แต่เวสลีย์ก็พูดเข้าท่านั่นเป็นเพียงการคาดคะเนของศิษย์อาวุโสลีเท่านั้น แต่กลับเวสลีย์ เขาได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเขาเป็นหนึ่งในสองร้อยอันดับแรกของศิษย์ภายนอกจากความแข็งแกร่งของเขา

มันไม่น่าแปลกใจเลยที่เวสลีย์จะผู้ชายโอ้อวดเช่นนี้ได้ แน่นอนว่าเขาสามารถเอาชนะศิษย์ภายนอกที่เพิ่งได้รับคัดเลือกเข้ามาได้ด้วยพละกำลังของเขา หลายคนไม่สามารถค้านเรื่องนี้ได้เนื่องจากข้อเท็จจริงที่ว่าเขาเป็นหนึ่งในสองร้อยอันดับแรก

แต่ยังมีคนที่ไม่กลัวในอำนาจของเขาและตะโกนใส่เวสลีย์ด้วยเสียงดังสนั่น “นายพูดแบบนั้นไม่ได้ นายน่ะเป็นศิษย์ภายนอกมาระยะหนึ่งแล้ว หลังจากฝึกฝนและบ่มเพาะตัวเองมาเป็นเวลานาน ย่อมเป็นเรื่องปกติที่นายจะแข็งแกร่งกว่าเรา หากเราเข้ารับการฝึกฝนในช่วงเวลาเดียวกับนาย ใครจะบอกได้ว่าผู้ใดแข็งแกร่งและอ่อนแอกว่ากัน”

เวสลีย์จ้องมองผู้คนอย่างเหยียดหยาม ขณะฟังอีกฝ่ายพูด เขามองคน ๆ นั้นราวกับว่าเขากำลังมองแมลงกลิ้งขี้

“นายมันปากดีจริง ๆ กล้าดียังไงมาพูดแบบนี้ นายกล้าพูดว่าตัวเองจะแข็งแกร่งเหมือนฉันหากบ่มเพาะตัวเองมาพร้อมกับฉันงั้นเหรอ? ทำไมไม่แหกตาดูบ้างล่ะว่ามีกี่คนที่สามารถขึ้นเป็นหนึ่งในสองร้อยอันดับแรกขณะที่จำนวนศิษย์ภายนอกทั้งหมดมีถึงสามพันคน ความไร้เดียงสาของนายนี่ทำให้ฉันตกใจมากจริง ๆ ยิ่งไปกว่านั้น ฉันไม่ได้ฝึกฝนตัวเองนานกว่านายเท่าไหร่หรอก เพราะฉันเพิ่งเข้าร่วมกลับตำหนักก่อนหน้านายหกเดือนเท่านั้น”

ในความเป็นจริง หากปราศจากศึกระหว่างสองตำหนัก ตำหนักจะไม่เปิดรับศิษย์ภายนอกกลุ่มใหม่นี้ หากไม่มีพวกเขา เวสลีย์และศิษย์คนอื่น ๆ ที่มาพร้อมกับเขาก็คงเป็นศิษย์ภายนอกกลุ่มล่าสุด

ไม่แปลกใจเลยที่เวสลีย์จะไม่ชอบพวกเขา ความดูแคลนนี้กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจเขา ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าเป็นระรอกก็ดังขึ้นจากที่ไกล ๆ ศิษย์ภายนอกหลายคนที่แต่งกายแบบเดียวกันวิ่งเข้ามาจากที่ไกล ๆ ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า