บทที่ 2019

ลิ่วล้อของเวสลีย์อ้าปากค้างจนขากรรไกรล่างเกือบหลุด โดยเฉพาะชายผู้มีดวงตารูปสามเหลี่ยมซึ่งในขณะนั้นกำลังตกตะลึง ปากของเขาเปิดกว้างเมื่อความไม่เชื่อเล่นหลายอยู่บนใบหน้าของเขา

เขาไม่คาดคิดเลยว่าเฟนด์จะแข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้ มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อยขณะที่เขาตวาดเหวออกมา “เป็นไปไม่ได้! นี่ไม่ใช่เรื่องจริง! หมอนี่จะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง?!”

คนที่ต้องตกใจมากที่สุดในหมู่ทุกคนที่อยู่ที่นั่นก็คือเวสลีย์ซึ่งยืนประจันหน้าเฟนด์อยู่ เวสลีย์กำดาบแน่นด้วยมือขวา ถ้าพวกเขาสังเกตดี ๆ พวกเขาจะสามารถมองเห็นเส้นเลือดสีน้ำเงินที่มือขวาของเขาได้ มันเกิดขึ้นเพราะเขาใช้กำลังมากเกินไป

แม้ว่าเวสลีย์จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อระงับความประหลาดใจและความไม่เชื่อในสายตาของเขา แต่เขาก็ทำเช่นนั้นไม่สำเร็จ เขาเขาถอนหายใจแรงดูเหมือนว่าเขาสูญเสียตัวเองไปกับความบ้าคลั่งที่เด่นชัดอยู่ในแววตาของเขา

“ฉันไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมก่อนหน้านี้นายถึงทำตัวบ้าบิ่นขนาดนั้น ก็เพราะว่านายมีของดีอยู่กับตัวนี่เอง ถึงกระนั้นก็อย่าได้คิดว่าจะมาทำตัวอวดเบ่งใส่ฉันได้!” แม้ว่าเขาจะประหลาดใจที่เฟนด์แข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้ แต่เวสลีย์ก็ยังไม่คิดว่าเฟนด์จะเอาชนะเขาได้เพราะเขาเองก็ยังไม่ได้ใช้พละกำลังทั้งหมดเพียงแต่ใช้ไปบางส่วนเท่านั้น

เฟนด์มองไปยังเวสลีย์อย่าไม่เป็นเดือดเป็นร้อน เขาดูไม่สะทกสะท้านอะไรกับคำพูดของเวสลีย์เลยซึ่งนั่นทำให้เวสลีย์ยิ่งเกลียดเขา

เขาเกลียดความมั่นใจที่มากเกินไปและความไม่แยแสที่เฟนด์มี เขากัดฟันส่งสายตาดุดันไปที่เฟนด์ “ครั้งนี้ฉันจะไม่ออกมือแล้ว! เตรียมตัวตายไว้ได้เลย หนุ่มน้อย!”

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงอันเชิญทักษะด้วยมือทั้งสองข้างอีกครั้ง และพวกมันก็ก่อตัวขึ้นในฝ่ามือของเขา ก่อนที่ลำแสงสีเงินเหล่านั้นจะเปลี่ยนเป็นอักษรรูนที่ดูไม่เป็นรูปกลางอากาศ อักษรรูนที่บิดเบี้ยวเหล่านี้รวมตัวกันก่อตัวเป็นดาวสีเงินดวงที่สองในอึดใจเดียว ดาวดวงนั้นลอยและหมุนรอบดาบของเวสลีย์ด้วยความรวดเร็ว