บทที่ 202

“อร๊ายยย!”

ประชาชนวิตกกังวลเป็นอย่างมาก มีคนจํานวนไม่น้อยที่ตกใจจนร้องโหยหวน

พวกเขาต่างคิดว่าเฟนด์ต้องตายอย่างแน่นอน ถ้าเป็นเสือที่กระโจนใส่เขา เฟนด์อาจจะดิ้นรนได้อยู่พักหนึ่ง แม้การต่อสู้จะไร้ประโยชน์ แต่การเผชิญหน้ากับพวกมันแบบตัวต่อตัวก็ยังดีกว่า

อย่างไรก็ตาม มีเสือสองตัว ที่ปะทะมาจากทั้งสองทาง ไม่ใครก็ใครจะต้องเผชิญกับความตายอย่างแน่นอน

ปัง!

เกิดเรื่องไม่คาดคิด สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจได้ในพริบตา นัยน์ตาของพวกเขาแทบจะพุ่งออกมาจากเบ้าตาแทบทั้งสิ้น

เสือไซบีเรียทั้งสองตัวที่พุ่งเข้าใส่เขา ถูกมือของเขาจับลงบนศีรษะแล้วกดจนล้มลงกับพื้น

“โฮกกกก!”

เสือร้องคำราม และดิ้นทุรนทุราย แต่ก็เปล่าประโยชน์ แรงของเฟนด์กดทับหัวของมันจนล้มลง จนหนีไม่รอด

“โฮกกกก!”

เสือร้ายยังคงดิ้นรนต่อไป ขาหลังของพวกมันเตะกันอย่างแรง จนเกิดเป็นหลุมขึ้นมาสองหลุม แต่ก็ช่วยอะไรมันไม่ได้

ขณะนั้นเจ้าหน้าที่สวนสัตว์ทั้งสองคน เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุในที่สุด

และเมื่อพวกเขาเปิดประตูโลหะออกมา สิ่งที่พวกเขาเห็นก็สร้างความตกใจแก่พวกเขา

"เห้ย… คุณพระ แกเห็นหรือเปล่า?"

“เออ คน ๆ นี้แข็งแรงขนาดนั้นเลยเหรอ"

พนักงานทั้งสองคนรีบเข้ามาอุ้มเด็กทันที

“โฮกกก!”

เสือทั้งสองตัวนี้แม้จะออกแรงน้อย แต่ก็ยังคำรามด้วยความโกรธอยู่

"เอาไงต่อ? เสือมันกำลังโกรธมากแบบนี้ ต่อให้เขาปล่อยเสือ เราก็ปล่อยให้มันสงบสติอารมณ์ และหยุดมันไม่ให้ทําร้ายคนอื่นไม่ได้!"

หนึ่งในนั้นถามอย่างวิตกกังวล

"คุณทั้งสองคนรีบพาเด็กออกไปก่อน แล้วล็อกประตูซะ!"

เฟนด์หันไปบอกพนักงานสองคนนั้น