บทที่ 2034

ผู้ชมบางคนเริ่มซุบซิบกันเองเบา ๆ

“หมอนี้เป็นใครกัน? เขามาจากที่ไหน? เขาบ้าไปแล้วเหรอ?”

"ใครจะไปรู้ล่ะ? ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีปัญหากับเฟนด์ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะอยู่ในขั้นแรกระดับแรกกำเนิดด้วย เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ”

มอร์ตันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อเขาเห็นว่าคนโดยรอบจ้องมองมาที่เขา เขาพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นเหรอ? ทำไมทุกคนถึงมองราวกับเขาเป็นตัวตลก?

เขาเขาพยายามคิดเกี่ยวกับคำพูดของตัวเองอย่างรอบคอบ แต่ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป เช่นนั้นแล้วทำไมผู้คนถึงมองเขาแบบนั้น?

เจอรัลด์ตกตะลึงพอ ๆ กัน และเขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาแปลก ๆ ที่คนเหล่านี้มองมาที่พวกเขาไม่ต่างจากสหาย

โนเอลมองไปที่มอร์ตันอย่างพูดไม่ออก อันที่จริงเขาต้องการบอกมอร์ตันว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ต่างจากการตบหน้าตัวเองอย่างแรง แต่เมื่อฟังจากสิ่งที่อีกฝ่ายพูดก็ชัดเจนแล้วว่าอีกฝ่ายได้ยินเรื่องการประลองเดิมพันของเฟนด์มาแล้วเช่นกัน ในเมื่อเป็นเช่นนี้จะเป็นการดีที่สุดที่เขาจะปิดปากเงียบ

เฟนด์หัวเราะเบา ๆ และมองไปที่มอร์ตันอย่างเย็นชา แม้ว่าเขาจะไม่อยากเสียเวลาเปลืองน้ำลายไปกับใครก็ตาม แต่เขาก็รังเกียจที่มอร์ตันสร้างปัญหาให้เขาตลอดเวลาเป็นที่สุด มอร์ตันไม่ต่างอะไรกับชายตาสามเหลี่ยมที่ทำให้เฟนด์รู้สึกฉุนเฉียวเลยแม้แต่น้อย “นี่นายจะบอกว่าแค่เวสลีย์กระดิกนิ้วทีเดียวก็ฆ่าฉันได้แล้วงั้นเหรอ?”

มุมปากของมอร์ตันแข่งค้าง แต่เขาก็ยังพยักหน้าอย่างดื้อรั้น "แน่นอน! ศิษย์พี่เวสลีย์มีพรสวรรค์สูงมาก และเขาเป็นหนึ่งในศิษย์ภายนอกระดับแนวหน้า ฟังจากที่นายพูด ดูเหมือนนายจะมั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะศิษย์พี่เวสลีย์ได้เลยนะ!”