บทที่ 2037

กลิ่นของชาที่หอมกรุ่นอบอวลไปทั่วพื้นที่ แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้สนใจว่าชาจะมีกลิ่นที่ดีเพียงใด โนเอลพูดด้วยความอับจนหนทาง “สุดท้ายแล้ว เราก็ต้องทำสงครามกัน แต่สงครามปะทุขึ้นเร็วอย่างนี้ได้อย่างไร? ศิษย์น้องเฟนด์นายคิดที่จะเข้าร่วมสงครามครั้งนี้ด้วยหรือไม่? หากนายฆ่าศัตรูในระหว่างการต่อสู้ได้นายจะได้รับคะแนนสะสมเป็นจำนวนไม่น้อยเลย”

คนหลายคนมองไปที่เฟนด์เป็นตาเดียวเมื่อพวกเขาได้ยินสิ่งที่โนเอลพูด เฟนด์ส่ายหน้าในทันที “จริงอยู่ที่ผมสามารถจะได้รับคะแนนสะสมไม่น้อย แต่หากผมรับงานนี้และออกจากตำหนักไปฆ่าคนจากอีกฝ่าย ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของผมผมไม่มั่นใจเลยว่าตัวเองจะปลอดภัย เราต่างก็รู้กันดีว่าสมาชิกของเผ่าปฐมหายนะเองก็ต้องการกำจัดสมาชิกจากตำหนักของเรา แต่แม้แต่สมาชิกในตำหนักนี้ก็ต้องการให้ผมตายด้วยเหมือนกัน”

ผู้คนรอบตัวเขาเงียบลงทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่เฟนด์พูด พวกเขาสามารถระบุความนัยที่ซ่อนอยู่เบื้องคำพูดของเฟนด์ได้ แม้ว่าเฟนด์จะมีพรสวรรค์สูงกว่าคนอื่น ๆ แต่เขาก็ได้สร้างศัตรูมาจำนวนไม่น้อย หลายคนจะลงมือกับเฟนด์ด้วยความอิจฉาริษยา เวสลีย์และคนอื่น ๆ จะไม่ยอมให้เขาเติบโตอย่างแข็งแกร่งต่อไปอย่างแน่นอน

โนเอลพยักหน้าและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นนายวางแผนที่จะอยู่ในตำหนักและบ่มเพาะตัวเองไปสักระยะหนึ่งก่อนที่จะออกไปฆ่าศัตรูงั้นหรือ?” เฟนด์ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “นั่นคือแผนสำหรับตอนนี้ แต่ผมก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เวสลีย์จะส่งสินเดิมพันที่เขาค้างจ่ายอยู่มาให้ผม ผมไม่รู้ว่าอาการบาดเจ็บของเขาสาหัสแค่ไหน และไม่รู้ว่าเขาจะพื้นขึ้นมาได้ภายในสามวันนี้หรือไม่”

เฟนด์ได้รับคะแนนสะสมของตำหนักหนึ่งร้อยห้าสิบคะแนนจากเวสลีย์และนั่นก็เพียงพอที่จะใช้ในการฝึกฝนตัวเองเป็นเวลาสิบวันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้รับโอสถทะลวงวิญญาณสองเม็ดจากเวสลีย์อีกและเพราะมันก็ถือเป็นโชคอันคุ้มค่า ในขณะนั้นเฟนด์กังวลว่าเวสลีย์จะนำเดิมพันมามอบให้หรือไม่ เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และพูดว่า “หากไม่มีทางเลือกอื่น ผมจะไปทวงของเดิมพันเอง อย่างไรซะผมก็ต้องรีบบ่มเพาะตัวเอง…”

โนเอลและคนอื่น ๆ หัวเราะเบา ๆ เมื่อได้ยินสิ่งที่เฟนด์พูด พวกเขาสามารถจินตนาการได้ว่าเวสลีย์จะโกรธแค่ไหนเมื่อเฟนด์ไม่สามารถรอได้อีกต่อไปและไปทวงสิ่งเดิมพันด้วยตัวเอง