บทที่ 2067

พวกเขาต้องเดินหน้าต่อไป!

เจดก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวและรู้สึกถึงแรงต้านเล็กน้อยใต้ฝ่าเท้าของเขา เสียงแตกดังขึ้นอีกครั้ง และพวกเขาก็หันไปทางต้นเสียงพร้อมกัน...ก่อนที่จะเห็นโครงกระดูกหลายโครงกองอยู่ในบริเวณที่พวกเขายืนอยู่ เห็นได้ชัดว่าโครงกระดูกเหล่านี้อยู่ที่นั่นมาหลายปีแล้ว สังเกตได้จากฝุ่นที่เกาะอยู่บนโครงกระดูกจนหนาเตอะ แม้แต่เสื้อผ้าโครงกระดูกเหล่านี้สวมไว้ก็ย่อยสลายราวกับเศษกระดาษเมื่อเวลาผ่านไป เศษเสื้อผ้าของพวกเขาย่อยสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและกระจายไปทั่วโครงกระดูก

ความเย็นยะเยือกพุ่งผ่านร่างของพวกเขา และสายตาที่มีความหวังของพวกเขาสะดุดลง

เฟนด์มัวแต่อยู่กับการมองไปรอบตัวและไม่ได้มองลงไปที่ใต้เท้าของตัวเอง เพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้นที่สายตาของเขาเลื่อนลงมาที่พื้น ซึ่งมีโครงกระดูกมากกว่าหนึ่งโครงโผล่ออกมารอบตัวพวกเขา พื้นดินแบบบริเวณที่พวกเขายืนอยู่สะอาดกว่าสถานที่รอบ ๆ เพียงเล็กน้อย และพวกเขาก็ถูกรายล้อมด้วยโครงกระดูกของมนุษย์และสัตว์อสูรมากมาย กระดูกเหล่านี้กระจัดกระจายไปทุกที่ราวกับกำลังพร่ำพรรณนาถึงการมีชีวิตอยู่ด้วยความสิ้นหวังท่ามกลางความเงียบ

เจดตัวสั่นอย่างอดไม่ได้และจับมือศิษย์พี่ของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมืดมน และเป็นอัลเบี้ยนเองที่เป็นคนทำลายความเงียบนั้น “พ่อนายไปไหนซะแล้วล่ะ?”

เฟนด์กลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับพ่อของเขา ในขณะที่พวกเขาหล่นลงมาจากหน้าผา นั่นทำให้เขาเลือกที่จะเก็บแนชไว้ในมัสตาร์ด ซี๊ดเพื่อความปลอดภัยของเขาเอง เฟนด์กระแอมไอก่อนที่จะให้คำตอบที่คลุมเครือแก่อีกฝ่ายเท่านั้น “ฉันมีแหวนยุทธที่สามารถรองรับคนได้หนึ่งคน สิ่งมีชีวิตสามารถเข้าไปในช่องว่างนั้นได้เช่นกัน ฉันเกรงว่าเราจะต้องเผชิญกับอันตรายใหญ่หลวงตอนที่เราลงมาจากหน้าผา พลังของพ่อฉันมีไม่มากนัก ฉันก็เลยต้องให้เขาเข้าไปอยู่ในแหวนยุทธแทน”

เขาไม่กล้าเปิดเผยออกไปว่าเขามีแหวนยุทธที่สามารถเก็บของได้มากมายอยู่กับตัว เนื่องจากมัสตาร์ด ซี๊ดนั้นมีค่าแม้แต่กับโลกที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่านี้อย่างดินแดนเทพสาบสูญ แม้ว่าเขาจะไว้ใจเจดและคนของเขา แต่เขาก็จะไม่เปิดเผยตัวต่อหน้าพวกเขา

อัลเบี้ยนพยักหน้าเล็กน้อยกับคำตอบของเฟนด์และไม่ได้คาดคั้นเรื่องนี้จากเขา ในขณะที่เจดและคนอื่น ๆ ไม่แม้แต่จะมองไปที่เฟนด์ จิตใจของพวกเขากำลังจดจ่ออยู่กับโครงกระดูกที่เกลื่อนพื้น