บทที่ 2073

เจดเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อความระคายใจฉายชัดในดวงตาของเขา ทันทีที่ความงงงวยในตอนแรกหายไป เขาก็เย้ยหยันโดยไม่รู้ตัว เขาหันหน้าไปมองดไวท์ที่อยู่เคียงข้างเขา เขาเห็นว่าดไวท์เองก็ตกตะลึงแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเนื่องจากเป็นคนมีมารยาท

เจดเหยียดแขนออกและชี้ไปข้างหลังเขา ซึ่งมีกระดูกวางกระจัดกระจายอยู่บนพื้น พิสูจน์ให้อีกฝ่ายเห็นภาพที่น่าตกใจ “และนายรู้ไหมว่าตอนนี้เราค้นพบอะไร?”

เฟนด์ส่ายหน้า เขามุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่การค้นหาศูนย์กลางของเวทย์และไม่ได้สนใจสิ่งที่ทั้งสองคนค้นพบ

เจดกอดอกแล้วส่ายหน้าเบาๆ “เราพบศิษย์อาวุโสภายในจากสำนักสหัสบรรณของเราที่หายตัวไปเมื่อร้อยปีที่แล้ว ในตอนนั้นเขาแข็งแกร่งพอที่จะทำการประลองเพื่อชิงตำแหน่งหัวหน้าสำนักได้เลยด้วยซ้ำ แต่เขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่คิดเลยว่าเขาจะมาลงเอยที่นี่”

เฟนด์พยักหน้าและขมวดคิ้วทันที เขาไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เจดถึงเปลี่ยนหัวข้อไปพูดถึงศิษย์อาวุโสภายในของเขา

เจดสังเกตเห็นความไร้เดียงสาของเฟนด์ จึงเย้ยหยันออกมาเบา ๆ ในขณะที่ความสิ้นหวังถูกฉาบบนใบหน้าของเขา น้ำเสียงของเขาในขณะที่พูดยังเจือความเห็นอกเห็นใจอีกฝ่าย “ฉันก็แค่อยากจะบอกนายว่านายจะหาวิธีปลดผนึกเวทย์ได้ยังไง ในเมื่อศิษย์อาวุโสภายในของเราก็ยังต้องมาจบชีวิตลงจากการติดแหง็กอยู่ที่นี่”

เฟนด์อยู่ในขั้นแรกระดับแรกกำเนิดและเป็นศิษย์ของตำหนักสองกษัตริย์ ซึ่งระหว่างสำนักระดับสามและระดับสี่ก็นับว่ามีความแตกต่างจากกันอยู่มาก แล้วเฟนด์จะไปมีองค์ความรู้อะไรมากมายกว่าพวกเขาได้ยังไง? เขาจะเทียบได้กับศิษย์อาวุโสการ์ดเนอร์จากสำนักของพวกเขาได้หรือ? แม้แต่คนที่แข็งแกร่งและมีอนาคตที่สดใสรออยู่ก็ยังได้พบกับจุดจบของเขาในที่แห่งนี้

ดไวท์ส่ายหน้าและยื่นมือไปบีบไหล่เจด เพื่อเป็นการปรามไม่ให้เขาพูดจะรุนแรงเกินไป อย่างไรเสียพวกเขาก็หวังที่จะได้ใช้ชีวิตในบั้นปลายด้วยความสงบสุข แม้ว่าพวกเขาจะต้องมาตายที่นี่ แต่เขาก็ไม่ต้องการให้เกิดความยุ่งยากในความสัมพันธ์ของพวกเขา