บทที่ 2117

“นายคิดว่าจะมีผู้อาวุโสคนไหนจะยอมรับศิษย์ที่ดีแต่เลียแข้งเลียขา? เดิมทีก็มีศิษย์มากมายที่ชอบประจบประแจงผู้อาวุโสอยู่แล้ว ดังนั้นทำไมพวกอาวุโสจำเป็นจะต้องรับพวกเขาเป็นศิษย์ของตัวเองด้วยล่ะ? ถ้าเขาชอบฟังคำประจบสอพลอมากขนาดนั้น ฉันยอมลาออกจากตำแหน่งงานนี้ทันทีและไปดักรอเขาที่หน้าประตูบ้านทุกวันเพื่อเอยประโยคประจบสอพลอให้เขาวันละเป็นร้อย ๆ ประโยค โดยไม่ซ้ำกันด้วย”

เซนตะลึงกับสิ่งนี้ และแม้แต่เฟนด์ก็ไม่สามารถทานทนกับรอยยิ้มจาง ๆ ที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขาได้ แต่โนเอลไม่สนใจปฏิกิริยาของพวกเขา

ระหว่างทางกลับห้อง เฟนด์ยังคงนึกถึงสิ่งที่พวกเขาคุยกัน เขาแน่ใจว่าผู้อาวุโสก็อดฟรีย์มีแผนของตัวเองที่จู่ ๆ ก็ประกาศความตั้งใจที่จะรับศิษย์คนสุดท้ายของเขาในตอนนี้ เขาไม่เชื่อว่าผู้อาวุโสก็อดฟรีย์สามารถลืมประสบการณ์เฉียดตายที่ป่าดงอสูรไปได้

ผู้คนที่ตกอยู่ในที่นั่งเดียวกับผู้อาวุโสก็อดฟรีย์เกลียดชังความอยุติธรรมอย่างยิ่ง และพวกเขาจะไม่ตอบแทนความคับข้องใจด้วยความเมตตา เป็นไปได้ว่าเขาอาจมีเจตนาอื่นแอบแฝง เมื่อความคิดของเฟนด์เบนมาที่ประเด็นนี้ เขาก็เริ่มคาดเดาถึงตัวบุคคลที่ปองร้ายผู้อาวุโสก็อดฟรีย์ครั้งก่อน แต่ตอนนี้เขายังไม่รู้อะไรมากนัก และทำได้เพียงตรวจสอบรายชื่อผู้ต้องสงสัยก่อนที่จะส่ายหน้า

เรื่องนี้ถูกพักไว้ก่อน

ไม่สำคัญว่าใครคิดที่จะได้ศิษย์คนแรกและคนสุดท้าย มันไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลย สิ่งที่เขาต้องโฟกัสคือความสามารถในการต่อสู้ของตัวเองต่างหาก หลังจากที่เฟนด์กลับไปที่ห้องของเขา เขาก็ปล่อยให้แนชออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์หลังจากที่เขาปิดประตู ในขณะนั้นเฟนด์ยังไม่อาจตั้งรกรากให้กับตัวเองในทวีปเฮสเทียได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ยอมปล่อยให้คนในครอบครัวทั้งหมดของเขาออกจากมัสตาร์ด ซี๊ด พวกเขาจึงได้แต่ซ่อนตัวอยู่ภายในและมุ่งเน้นไปที่การบ่มเพาะตัวเอง