บทที่ 2149

ไม่มีใครเชื่อเขาเลย ไม่มีทางที่พวกเขาจะเป็นแค่คนรู้จักกัน ความสัมพันธ์ของพวกเขาต้องลึกซึ้งกว่านั้น ถึงกระนั้นพวกเขาก็ไม่สามารถเอ่ยออกไปได้อย่างแน่ชัดว่าพวกเขารู้จักกันได้อย่างไร

“การเลือกศิษย์คนสุดท้ายของคุณดูไม่เหมือนใครดีนะ ผมเดาว่านั่นจะอธิบายได้ว่าทำไมผู้สมัครที่คุณเลือกจึงดู...ไม่เหมือนใครเช่นกัน แต่ไม่ว่ายังไง คุณอาจคิดว่าคุณเลือกถูกแล้ว แต่คุณไม่คิดบ้างเหรอ? ว่าเขาจะมั่นใจเกินไป?”

ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์เพียงกะพริบตาอย่างไร้เดียงสามาที่เขาและไม่พูดอะไร ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งหัวเราะอย่างเย็นชา ถ้าไม่ใช่เพราะมีผู้ชมอยู่เบื้องหน้า เขาคงไม่จำเป็นต้องเลือกใช้คำพูดที่อ้อมไปสามโลกแบบนั้น

เขาหันกลับมาและพูดกับเฟนด์ว่า “เธอบอกว่าเธอแข็งแกร่งกว่าโอลิเวอร์ใช่ไหม? แล้วทำไมเธอไม่พิสูจน์ตัวเองล่ะ ตรงหน้าเธอนี้ก็มีเวทีการประลองอยู่แล้ว! แค่ประลองเพียงครั้งเดียวแล้วเราก็จะได้รู้กันว่าใครแข็งแกร่งกว่ากัน!”

แววตามุ่งร้ายฉายผ่านดวงตาของโอลิเวอร์ “ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งพูดถูก! นายกับฉันประลองกันบนเวทีเดียวนี้!”

รอยยิ้มของโอลิเวอร์ดูน่าเกรงขามมากขึ้น สายตาของเขาจับจ้องไปที่เฟนด์ราวกับจะบอกว่าชายหนุ่มว่าความตายกำลังจะมาเยือนในไม่ช้า

“ใช่ ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งพูดถูก! ก้าวเข้าสู่เวทีการประลองและพิสูจน์ตัวเองเลยสิว่าเธอแข็งแกร่งกว่าโอลิเวอร์!” ผู้อาวุโสลำดับที่สองกล่าว ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เขาจะเห็นดีเห็นงามไปกับผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งเช่นนี้

สำหรับเขา ความเย่อหยิ่งของเฟนด์มาจากความไร้ประสบการณ์ เขาเดาว่าเฟนด์คงไม่เคยเห็นการต่อสู้ระหว่างศิษย์ภายในมาก่อนด้วยซ้ำ ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหนเข้าห้องคิดว่าช่องว่างระหว่างศิษย์ภายในและศิษย์ภายนอกนั้นไม่ได้ห่างกันสักเท่าไหร่ แต่แม้กระทั่งคาลเวิร์ตซึ่งอยู่ในอันดับที่ห้าสิบแปดและเกรสแฮมซึ่งอยู่ในอันดับที่หกสิบสามในบรรดาศิษย์ภายในก็ยังไม่กล้าที่จะท้าทายโอลิเวอร์เลยด้วยซ้ำ