บทที่ 2170

โนเอลค่อย ๆ หันกลับมามองกริฟฟินอย่างระมัดระวังในขณะที่เดินไปข้างหน้า และเมื่อเขาเห็นกริฟฟินเลี้ยวไปตรงหัวมุมและจากไป เขาจึงร้องเรียกเฟนด์ว่า “รอฉันด้วย!”

เฟนด์หยุดเดินและหันไปมองโนเอลซึ่งดูซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัดแถมยังมีอาการนิ้วสั่น เฟนด์ได้แต่หัวเราะเบา ๆ และรู้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่โนเอลได้เผชิญหน้ากับศิษย์ที่ถูกเลือก ไม่แปลกเลยที่เขาจะรู้สึกหวาดกลัวเมื่อถูกบีบด้วยรังสีของศิษย์ที่ถูกเลือก

โนเอลสูดหายใจเข้าลึก “นายมันกล้าหาญจริง ๆ ฉันต้องขอเอ่ยปากชมเลย ฉันไม่คิดว่าถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะกล้าพอที่จะต่อปากต่อคำกับเขา!”

เฟนด์พยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

บรู๊คเชิดคางขึ้นและพูดอย่างมั่นใจว่า “ศิษย์พี่เฟนด์ไม่เหมือนคุณไงล่ะ เขาเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสและได้รับการสนับสนุนจากผู้อาวุโสลำดับที่สิบเอ็ด การที่ผู้ชายคนนั้นเป็นศิษย์ที่ถูกเลือกแล้วมันสำคัญตรงไหน? แล้วอีกอย่างนะ เห็นได้ชัดว่าเขาจงใจหาเรื่อง ต่อให้เราไม่รู้ว่าตรงไหนที่จะพาเราเข้าสู่แหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้าม แต่มันก็คงมีประโยชน์มากแน่เพราะแม้แต่กริฟฟินยังคิดที่จะต่อสู้เพื่อมัน เมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ก็เป็นธรรมดาที่เราจะไม่มีทางมอบสิ่งนี้ให้คนอื่น!”

โนเอลชำเลืองมองไปที่บรู๊คโดยไม่พูดอะไร “นายไม่ต้องเตือนพวกเราเรื่องนี้หรอกน่า ฉันรู้ว่าเฟนด์ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แต่ศิษย์ที่ถูกเลือกก็ยังคงเป็นศิษย์ที่ถูกเลือก เราคงอยู่ได้อย่างไม่สงบสุขนักหรอกถ้าเขาหมายหัวเราแบบนั้น ฉันก็แค่คิดว่าเราไม่ควรเพิ่มจำนวนศัตรูมากเท่าไหร่นัก”

เฟนด์พยักหน้าเมื่อเขาเข้าใจว่าโนเอลหวังดีต่อเขา แต่เขาไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่โนเอลพูด เขาหันกลับมาและมองไปที่โนเอลด้วยสีหน้าจริงจัง

เสื้อผ้าของเฟนด์ปลิวไสวเมื่อสายลมพัดผ่าน อย่างไรก็ตามเฟนด์ยืนตรงราวกับว่าลมแรงทำอะไรกระดูกสันหลังเขาไม่ได้ “ผมเข้าใจว่าคุณกำลังจะสื่อถึงอะไร แต่คุณต้องคิดให้รอบคอบหน่อย ต่อให้ครั้งนี้ผมจะยอมจำนนต่อเขา หากมีเหตุการณ์ที่คล้ายกันนี้เกิดขึ้นอีก เขาก็จะต้องมาบังคับผมอีกอยู่ดี แล้วผมควรจะยอมเขาไปทุกครั้งเลยเหรอ? ถ้าเป็นแบบนั้น แล้วผมจะยังเป็นนักศิลปะยุทธต่อไปทำไม? ถ้าเอาแต่ละทิ้งโอกาสดี ๆ ไปครั้งแล้วครั้งเล่า ผมคงไม่อาจพัฒนาตัวเองต่อไปได้”