บทที่ 2172

นั่นเท่ากับว่าผู้อาวุโสลำดับที่สิบเอ็ดจะไม่สูญเสียอะไรเลย ในขณะที่เฟนด์เป็นคนเดียวที่ต้องทนทุกข์ทรมาน

เฟนด์ถลึงตาใส่ผู้อาวุโสแม้จะไม่ดุดันมากนัก แต่เขาก็ยังเอ่ยปากตอบเสียงห้วน “คุณนี่เก่งในเรื่องการคำนวณเรื่องพวกนี้มากจริง ๆ ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์ เมื่อเทียบกับคุณแล้ว ความเจ้าแผนการของผมเทียบอะไรไม่ได้เลย”

ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์เข้าใจคำพูดเหน็บแนมที่แฝงอยู่ของเฟนด์ได้ในทันที เขาวางถ้วยชาในมือลงและเงยหน้าขึ้นมองเฟนด์ “เธอไม่จำเป็นต้องโกรธขนาดนี้หรอก ชะตาของเราสองคนถูกลิขิตเอาไว้ด้วยกัน และฉันต้องขอขอบคุณเธอที่ช่วยฉันออกมาจากป่าดงอสูร ฉันเป็นหนี้เธอสำหรับความเมตตาในครั้งนั้น และฉันจะไม่เพิกเฉยต่อเธอเมื่อเธอต้องประสบกับปัญหา จริงอยู่ที่ฉันประกาศออกไปแบบนั้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ต่อให้เธอเอาชนะศิษย์ทั้งสามคนไม่ได้ ฉันก็ไม่ทอดทิ้งเธอหรอก”

คำพูดของผู้อาวุโสอาจฟังดูน่ายินดี แต่เฟนด์ไม่ใช่เด็กอายุสามขวบ เขาหัวเราะเบา ๆ และเปรยออกไปอย่างแผ่วเบาว่า “คุณต้องเข้าใจถึงอันตรายที่ผมจะต้องเผชิญจากความล้มเหลวที่ผมจะได้รับในเวทีการต่อสู้สิ ก่อนหน้านี้คุณประกาศให้ผมเป็นศิษย์คนสุดท้ายของคุณ พวกนั้นก็ต้องพุ่งเป้ามาที่ผมเป็นธรรมดา ถ้าพวกเขาโจมตีผมแบบไม่คิดชีวิต ผมคงต้องเสียแขนหรือไม่ก็ขาไปสักข้าง”

ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์กล่าวว่า “ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดา แล้วเธอก็จะไม่ทำให้ตัวเองต้องตกอยู่ในอันตรายเช่นนั้นด้วย ฉันแค่รู้สึกว่าความแข็งแกร่งของเธอเทียบไม่ได้กับพวกเขาจริง ๆ ล่ะก็ เธอคงไม่เข้าร่วมการประลองกับพวกเขา เรื่องนี้ฉันรู้แจ่มแจ้งดี”

เฟนด์ถ่ายถอนใจและไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับไป เขาหันไปเพียงครึ่งหน้าและแสร้งมองไปยังต้นไม้หนาทึบที่ล้อมรอบพวกเขา