บทที่ 2177

“ถ้าบัตรผ่านเหล่านี้ถูกมอบให้กับสำนักวายชนม์โดยสำนักสหัสบรรณ นี่ก็หมายความว่าสำนักทั้งสองได้บรรลุข้อตกลงบางอย่างกันไปแล้วใช่ไหม?”

ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์พยักหน้า และสีหน้าแปลก ๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา เขาดูคล้ายจะคร่ำครวญและพูดตะกุกตะกักไปพร้อมกัน “อย่างที่เธอคิดนั่นแหละ สำนักสหัสบรรณเป็นคนกระจายข่าวเรื่องนี้ไปยังสำนักวายชนม์เอง ส่วนที่น่าขันก็คือไม่เพียงแค่สำนักวายชนม์ได้รับอนุญาตเป็นจำนวนห้าสิบตำแหน่ง… แต่ตำหนักระดับสามสองแห่งจากทางใต้ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของสำนักวายชนม์ต่างก็ได้รับอนุญาตที่จำนวนยี่สิบตำแหน่งเหมือนเราเช่นกัน หมายความว่าสำนักทางเหนือและใต้ต่างมีจำนวนคนเท่ากัน”

การแสดงออกของเฟนด์เปลี่ยนไปจนอีกฝ่ายอ่านไม่ออกว่าเขารู้สึกยังไงหลังจากได้ยินเช่นนั้น เห็นได้ชัดว่าเมื่อดูจากการกระทำของพวกเขาแล้ว ชายหนุ่มไม่เข้าใจว่าสำนักสหัสบรรณกำลังคิดอะไรอยู่ พวกเขาไม่รู้หรือว่าการทำเช่นนี้ถือเป็นการก้มหัวให้ศัตรูและเหยียดหยามตัวเอง? พวกเขากระจายทรัพยากรอย่างเท่าเทียมกัน และไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ

ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์หัวเราะเบา ๆ “เธอไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นงั้นเหรอ? ตอนที่ได้ยินเรื่องนี้ครั้งแรกฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ฉันไม่เข้าใจว่าผู้อาวุโสจากสำนักสหัสบรรณกำลังคิดอะไรอยู่ พวกเขาไม่รู้หรือว่าพวกเมื่อพวกเขาเข้าสู่แหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้ามพวกเขาอาจจะต้องเผชิญกับการสูญเสียเหล่าศิษย์ของสำนักด้วยความประมาทอย่างไม่มีที่สิ้นสุด? ศิษย์จากทางใต้เมื่อปะทะเข้ากับศิษย์จากทางเหนือของเราพวกเขาจะไม่ยั้งมือ สมาชิกจำนวนมากของเราอาจต้องลงเอยด้วยความตาย ณ ที่แห่งนั้นก็เป็นได้”

เฟนด์พยักหน้า "คุณพูดถูก ไม่เพียงแต่เราอาจจะต้องเผชิญกับการสูญเสียเหล่าศิษย์ของสำนักด้วยความประมาทอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แต่เราอาจจะต้องเข้าสู่การต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นเพื่อแย่งชิงทรัพย์สมบัติล้ำค่าระหว่างกัน เพราะอย่างไรเราก็มาจากต่างสำนัก การอนุญาตให้พวกเขาเข้าถึงพื้นที่ต้องห้ามนั้นไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์โทษผลอะไรกับเราเลย แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังคิดว่าไม่มีอะไรผิดปกติสำหรับผู้ปกครองระดับสูงของสำนักสหัสบรรณและผมมั่นใจว่าพวกเขามีเหตุผลในการทำเช่นนั้น”

ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์ถอนหายใจเบา ๆ เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ เฟนด์เหลือบมองผู้อาวุโสก็อดฟรีย์และถามว่า “คุณยังไม่ได้บอกผมเลยว่าคนจากตำหนักของเรามีใครไปบ้าง?”