บทที่ 2217

เนลสันชำเลืองมองเฟนด์ด้วยความสับสนก่อนจะพูดว่า "ผมล่ะสงสัยจังว่าคุณมีธุระอะไรถึงมาหาเราถึงที่นี่?"

ธีโอเย้ยหยันอย่างเย็นชา เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้พยายามจะยั่วโมโหเขา เขามองไปที่เฟนด์และพูดว่า "ศิษย์น้องเฟนด์ นายรู้ไหมว่าศิษย์น้องแฟรงก์ของเราเสียชีวิตแล้ว"

เฟนด์ยิ้มเยาะในใจ ตอนแรกเขาคิดว่าพวกเขามาที่นี่เพื่อการอื่น แต่ดูเหมือนว่านี่จะเกี่ยวข้องกับการตายของแฟรงก์เท่านั้น เฟนด์พยักหน้าโดยไม่ลังเล “ผมรู้ และเห็นเขาตายกับตาตัวเองด้วย แต่มันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ? ผมไม่ได้เป็นคนฆ่าเขาสักหน่อย”

เอดริกดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็หยุดตัวเองไว้ทันที

ธีโอเย้ยหยันกับสิ่งที่ได้ยิน “ผิดแล้ว ไม่มีใครเห็นเลยว่าศิษย์น้องแฟรงก์เสียชีวิต และนายเป็นคนที่อยู่ใกล้เขาที่สุดตอนที่เกิดเรื่อง ยิ่งไปกว่านั้น นายสองคนมีปัญหากัน และการที่นายบอกว่าการตายของเขาไม่เกี่ยวอะไรกับนายนั้นคงไม่มีใครโง่พอจะเชื่อ”

การแสดงออกของเฟนด์แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาเมื่อเขาได้ยินสิ่งที่ธีโอพูด เขากำลังหมายความว่ายังไง? เขาพยายามที่จะป้ายความผิดให้เขางั้นหรือ?! เฟนด์รู้ว่าแฟรงก์เสียชีวิตอย่างไรเนื่องจากแฟรงก์เป็นคนวิ่งเข้าหาปัญหาเอง แล้วทำไมเฟนด์ถึงต้องถูกตำหนิ ในเมื่อเขาทำทุกอย่างเพื่อให้แน่ใจว่าแฟรงก์จะได้รับสิ่งที่ตัวเองต้องการ

เฟนด์เยาะเย้ยและขึ้นเสียงเล็กน้อยเพื่อเป็นการตอบโต้ "ศิษย์พี่ธีโอ คำพูดของคุณค่อนข้างไร้สาระทีเดียว คุณพยายามจะพูดอะไรกันแน่? นี่คุณกำลังจะบอกว่าผมเป็นคนที่ฆ่าแฟรงก์งั้นหรือ? ศิษย์น้องในสำนักของคุณไม่ได้บอกอะไรคุณเลยเหรอว่าผมถูกศัตรูล้อมตอนที่แฟรงก์ตาย? เราถูกรุม แต่นี่คุณกลับทำเหมือนกับว่าผมมีเวลาไปฆ่าแฟรงก์แทนที่จะต่อสู้กับศิษย์ของสำนักวายชนม์เนี่ยนะ?”

ธีโอหรี่ตาลง "ศิษย์น้องของฉันเห็นว่านายวิ่งหนีและทิ้งแฟรงก์ไว้ข้างหลังด้วยตาของเขาเอง! การโจมตีทั้งหมดพุ่งตรงไปยังร่างศิษย์น้องฉัน แต่นายกลับรอดมาได้!"