บทที่ 2228

ศัตรูสามคนรายล้อมเฟนด์ สายตาของพวกเขาเร่าร้อนไปด้วยความเคียดแค้น แต่ก็ยินดีที่จะได้บดขยี้เฟนด์จนเป็นชิ้น ๆ เฟนด์ไม่ลงรอยกับคนทั้งสาม และเขารู้ว่าอีกฝ่ายสามารถเข้ามารุมทึ้งฉีกเลือดเนื้อของเขาได้

ขณะนี้เฟนด์ตกอยู่ในความโกลาหล เขารู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง เพราะศัตรูกำลังจะทรมานเขาจนตาย เขาอยากจะหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ไปให้ได้ แต่ร่างกายของเขาให้ความรู้สึกราวกับถูกโบกทับด้วยปูนซีเมนต์ เขาขยับไปไหนไม่ได้ด้วยซ้ำ

ลมหนาวพัดผ่านจอนผมของเขา และหัวใจของเขาก็เต้นรัว เขาหันหลังกลับไปและเห็นว่าชายสวมหน้ากากกำลังถือมีดสั้นอยู่ในมือ ขณะที่เขาเข้าใกล้เฟนด์ ส่วนอีกสองคนที่เหลือก็เคลื่อนไหวเช่นกัน พวกเขาทั้งสามมีอาวุธแหลมคมอยู่ในมือด้วยกันทั้งนั้น และเขารู้ว่าพวกเขากำลังจะทำอะไร

แน่นอนว่าสิ่งที่เขากลัวที่สุดกำลังเกิดขึ้น

ทันใดนั้น ความคิดแวบเข้ามาในหัวของเฟนด์ ในขณะนั้นเองเฟนด์ดูเหมือนจะตระหนักได้ในทันที และสีหน้าของเขาก็แข็งทื่อไป

ไม่สิ… ทำไมสิ่งที่เขากลัวที่สุดถึงเกิดขึ้นกับเขาได้? เพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่เขาคิดว่าชายสามคนจะเลาะกระดูกเขาจนเกลี้ยง และในตอนนั้นเอง พวกเขาก็ก้าวเข้ามาหาเขาด้วยความตั้งใจเช่นนั้น แต่ละคนมีอาวุธที่แหลมคมอยู่ในมือด้วย

ความบังเอิญเช่นนี้ดูคล้ายว่ามันจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ยิ่งกว่านั้น ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้? ดูเหมือนจู่ ๆ เขาก็จะถูกพามาอยู่ที่ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่นี้ นี่เขาประมาทถึงกับหลงเข้ามาในค่ายกลแบบนี้เลยหรือ?

ไม่ นี่เป็นเพียงจินตนาการเท่านั้น ไม่ใช่ของจริง!

เฟนด์กัดลิ้นของเขาทันทีเมื่อเขารู้เรื่องนี้ และความเจ็บปวดก็ทำให้จิตใจของเขาปลอดโปร่ง! คำว่า 'ภาพลวงแห่งสุญญะ' แวบเข้ามาในหัวของเขา

ความรู้สึกของการติดอยู่ในภาพลวงตาดูคล้ายจะเป็นสิ่งที่เขาคุ้นเคย แต่ก็มีความแตกต่างอยู่เช่นกัน ความรู้สึกคุ้นเคยดังกล่าวไม่ได้มาจากความทรงจำของเฟนด์แต่มาจากความทรงจำที่อยู่ในหัวของเขา ความทรงจำส่วนนี้เป็นของปรมาจารย์โบราณ ภาพลวงแห่งสุญญะ เป็นการโจมตีด้วยภาพลวงตาในดินแดนเทพสาบสูญที่สามารถควบคุมจิตใจของคนอื่นและโจมตีเหยื่อด้วยความกลัวที่เลวร้ายที่สุดของบุคคลนั้น เมื่อพวกเขาตกอยู่ในความกลัวอย่างถอนตัวไม่ขึ้น พวกเขาจะไม่สามารถฟื้นคืนสติได้