บทที่ 2241

"ไม่! เสียงนี้มันมีบางอย่างผิดปกติ ทำไมฉันรู้สึกเหมือนมันกำลังพยายามจะฆ่าฉันเลยล่ะ"

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมฉันยังได้ยินทั้ง ๆ ที่ปิดหูอยู่ได้?!"

เสียงกระดิ่งในแต่ละครั้งจะทำให้การไหลเวียนเลือดของพวกเขาเกิดความผิดปกติ มีหลายคนที่รู้สึกได้ถึงเลือดที่กำลังพลุ่งพล่านเมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งนั้น และบางคนถึงกับเริ่มอาเจียนออกมาเป็นเลือด

เฟนด์ขมวดคิ้ว พยายามใช้พลังงานในการสกัดกั้นการโจมตีที่มาจากเสียงกระดิ่งดังกล่าว นักรบแห่งสุญญะที่อยู่ข้างหน้าเขายังไม่ได้เคลื่อนไหวและมองเขาด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

ในขณะที่เฟนด์กำลังสงสัยว่านอกจากเสียงกระดิ่งดังกล่าวแล้วจะมีอะไรอีก ภาพตรงหน้าที่ที่เขาเห็นก็สว่างวาบขึ้นเมื่อเขาก้าวเข้าสู่พื้นที่พิเศษ

ฉากเบื้องหน้าเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่เขาจะคาดเดาได้ เขาได้แต่สงสัยว่านี่จะเป็นภาพลวงตาอีกครั้งหรือไม่ แต่หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พบว่าความเป็นไปได้ที่จะเป็นเช่นนั้นลดน้อยลง หากมันเป็นภาพลวงตา เหตุการณ์เบื้องหน้าคงไม่แปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันได้ถึงขนาดนี้

ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ในขณะที่ภาพลวงตาทำให้เส้นแบ่งระหว่างความเป็นจริงกับภาพลวงตาคลุมเครือจนแยกได้ยาก แต่ทว่าเฟนด์กับรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าจิตใจของเขายังคงแจ่มใสอยู่ดังเดิม

พวกเขาอยู่ในพื้นที่ที่เจิ่งนองไปด้วยเลือด พื้นที่ทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยสีแดงฉาน แม้แต่พระจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้าก็ยังเป็นสีแดง พื้นที่ทั้งหมดเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย ราวกับว่าการต่อสู้ที่ทำลายล้างโลกทั้งใบเพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นาน

มีจำนวนผู้เสียชีวิตมากมายนับไม่ถ้วน ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมสถานที่นี้จึงน่าสยดสยองเช่นนี้ เฟนด์อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อให้ตัวเองสามารถตั้งสติได้อย่างเต็มที่

เนื่องจากนี่เป็นการทดสอบครั้งที่สาม การที่ทิวทัศน์เบื้องหน้าเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันจึงไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน แม้ว่าเขาจะยังไม่แน่ใจว่านี่คือเรื่องจริงหรือภาพลวงตา แต่นี่เป็นสิ่งที่ต้องได้รับการแก้ไข