บทที่ 2248

"ว้าว! น่าทึ่งมาก! ชายสวมหน้ากากจากสำนักวายชนม์นี่ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ เวลาเพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน เขาก็ฆ่าผีดิบไปถึงสามสิบตัวแล้ว นักรบแห่งสุญญะคนที่สี่ที่อยู่ต่อหน้าเขาได้หายไปแล้ว"

"เราไม่มีทางเทียบอะไรกับเขาได้เลย ก่อนการต่อสู้จะเริ่มขึ้น พวกเราบางคนก็ยอมจำนนเสียก่อนแล้ว ในช่วงเวลาสั้น ๆ เช่นนี้ ผู้คนมากมายพ่ายแพ้และถูกส่งกลับมา เดิมทีนึกว่าจะไม่มีใครผ่านไปได้แล้ว แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าเราจะประเมินอัจฉริยะเหล่านั้นต่ำเกินไป"

ณ จุดเดิมที่ชายสวมหน้ากากเคยยืนอยู่ก็เหมือนกับคนอื่น ๆ ทุก ๆ สามสิบฟุตจะมีนักรบแห่งสุญญะยืนอยู่พร้อมอาวุธในมือ ตอนนี้พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับนักรบแห่งสุญญะคนที่สามแล้ว เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไปจะพบนักรบเจ็ดคน ในเจ็ดคน มีจำนวนสี่คนถูกปกคลุมด้วยแสงสีแดง

เหตุผลที่ทุกคนอุทานด้วยความประหลาดใจก็เพราะนักรบแห่งสุญญะที่อยู่ใกล้ชายสวมหน้ากากที่สุดได้หายตัวไปในทันใด นั่นหมายความว่าเขาได้กำจัดอุปสรรคและฆ่าผีดิบไปสามสิบตัวแล้ว

ธีโอเองก็ถูกกำจัดในเวลาไล่เลี่ยกับกริฟฟิน แต่ทว่าชายสวมหน้ากากสามารถฆ่าผีดิบได้สามสิบตัวในเวลาอันสั้น ในขณะที่ธีโอต้องยอมจำนนต่ออาการบาดเจ็บสาหัสของตัวเอง ช่องว่างระหว่างพวกเขานั้นกว้างเกินไป

ดวงตาสีแดงของเขาจ้องมองไปยังจุดที่นักรบแห่งสุญญะหายไป เขาเม้มริมฝีปากแน่นในขณะที่หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความริษยาและการยอมรับ ในขณะนั้นเขารู้สึกสยดสยองเป็นอย่างมาก

เขารู้ว่าในฐานะศิษย์ที่ดีที่สุดจากสำนักวายชนม์ ชายสวมหน้ากากจะต้องมีศักยภาพและทักษะมหาศาลอย่างแน่นอน ถึงกระนั้น เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะห่างไกลจากชายสวมหน้ากากมากขนาดนี้ แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเอาชนะชายสวมหน้ากากได้ แต่เขาก็เดาไปว่าทักษะของพวกเขาใกล้เคียงกัน

ทว่าความจริงที่ปรากฏต่อหน้าเขาในขณะนี้ได้ให้ผลลัพธ์เป็นอย่างอื่น มันแสดงให้เขาเห็นว่าก่อนหน้านี้ความคิดของเขาไร้เดียงสาเพียงใด และมันยังแสดงให้เขาเห็นถึงจุดอ่อนในทักษะของตัวเองอีกด้วย

กริฟฟินก็ไม่ได้มีสีหน้าสู้ดีนัก เกือบทุกคนที่อยู่ที่นี่มีทั้งความมั่นใจและความภาคภูมิใจในทักษะของพวกเขาในระดับหนึ่ง แต่ความมั่นใจและความภาคภูมิใจเหล่านั้นถูกทำร้ายอย่างหนักหน่วง