บทที่ 226

“10,000 เหรียญ?”

โรซ่าอ้าปากค้างหลังจากที่ได้ยิน เฟนด์ต้องโกหกแน่ ๆ เธอทำงานหนักเป็นเดือนยังได้รับเงินเพียงน้อยนิด เธอเป็นเพียงหัวหน้างานแต่เธอก็รู้สึกเหนื่อยมาก

แต่นี่เฟนด์บอกพนักงานเสิร์ฟไปว่าเขาจะให้ทริปเธอ 10,000 เหรียญ มันไม่มากเกินไปหรอ?

“ขอบคุณมากค่ะท่าน!”

พนักงานเสิร์ฟสาวสวยดีใจมาก เพราะปกติรายได้ของเธอมาจากค่าคอมมิชชั่นที่ได้จากแอลกอฮอล์ที่พวกเขาให้บริการ แต่ค่าคอมมิชชั่นเหล่านี้ต่ำมาก เมื่อเทียบกับเงินเดือนแล้วยอดรวมยังไม่ถึง 10,000 เหรียญด้วยซ้ำ

แน่นอนว่ามีลูกค้าให้ทริปแก่พวกเรา แต่ที่พวกเราเคยได้ทริปจะอยู่ประมาณ 3,000-5,000 เหรียญ

แม้ว่าลูกค้าของพวกเราจะเป็นนายน้อยจากครอบครัวชนชั้นสองหรือชั้นสามก็ตาม พวกเราจะได้ทริปอยู่ที่ประมาณ 2,000-3,000 เหรียญ พนักงานเสิร์ฟอย่างพวกเราไม่ได้สำคัญอะไรในสายตาของลูกค้ามากนัก ถ้าหากพวกเขามีความสุข เขาก็จะให้รางวัล แต่ถ้าพวกข้าไม่มีความสุขเขาก็อาจจะตะคอกใส่พวกเราด้วยซ้ำ

“ฮ่าฮ่า....ไม่ต้องเป็นห่วง!”

เฟนด์ยิ้ม เขาความประทับใจในสิ่งที่พนักงานเสริฟหญิงคนนั้นพูดไว้ โดยพื้นฐานเธอจะไม่พูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดนอกจากรักษารอยยิ้มแบบมืออาชีพไว้บนใบหน้าของเธอ เธอดูน่านับถือมาก

ทันใดนั้นเทรเวอร์ก็หัวเราะเบา ๆ “คุณเป็นคนขี้อวด” เขากล่าว “ปัญหาคือคุณก็ยอมจ่ายเพื่อซื้อมันจริงๆ!”

เมื่อสังเกตเห็นว่าเทรเวอร์กำลังมองหาเฟนด์ เซเลน่าก็ยิ้มและพูดว่า “เทรเวอร์คุณบอกว่าก่อนหน้านี้คุณไม่ได้เรียนอะไรมากหนักในขณะที่คุณอยู่ต่างประเทศ คุณใช้เวลาทุกวันเพลิดเพลินกับชีวิตที่นั่น แล้วโม้เกี่ยวกับมันเมื่อคุณกลับมา คุณกำลังบอกฉันว่าคุณต้องการทำงานเป็นผู้ช่วยของผู้จัดการที่นั้นด้วยพฤติกรรมแบบนี้หรอ? ฉันคิดว่าคุณมั่นใจในตนเองมากเกินไป!”

"ฮ่าฮ่า! มั่นใจในตัวเองเกินไป?” เทรเวอร์หัวเราเสียงดังและพูดว่า “ผู้จัดการหญิงคนนั้นไม่มีทางเลือกมากนัก เพราะแฟนของฉันแกล้งสัมภาษณ์เบื้องต้นและปฏิเสธทุกคนที่มาสมัครงานในตำแหน่งนี้ เหลือเพียงเรซูเม่ฉันและเรซูเม่ของผู้หญิงอีกคนหนึ่ง แต่ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เข้ามาหรอก เพราะซอนย่าบอกผู้จัดการไปว่าผู้หญิงคนนั้นไม่สบายและไม่สามารถมาได้!”

“นั่นหมายความว่าฉันเป็นคนเดียวที่ถูกเลือก นอกจากนี้ฉันเคยไปต่างประเทศมาช่วงหนึ่ง เรซูเม่ของผู้หญิงคนนั้นก็ไม่โดดเด่นไปกว่าของฉัน บอกได้เลยว่าถ้าไม่ใช่ฉันที่จะได้สัมภาษณ์งานจะเป็นใครได้อีก?”