บทที่ 2299

น้ำเสียงของเขาหยาบคายอย่างไม่น่าเชื่อ แม้แต่เฟนด์ก็ยังรู้สึกโกรธเมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น ๆ เลย

มือของไบรอนสั่นด้วยความโกรธ มือขวาของเขากำแน่น และมือซ้ายของเขาก็ดึงอาวุธออกจากแหวนยุทธ บรรยากาศตึงเครียดกลับมาอีกครั้ง การปะทะมีโอกาสเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

แซมซั่นถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เขากระซิบขึ้นอย่างเสียไม่ได้ว่า "เราไม่มีทางรับมือกับรูฟัสได้ง่าย ๆ แน่ ในสำนักวายชนม์เขาตามหลังเลนนอนในแง่ของทักษะเท่านั้น และก่อนหน้านี้เลนนอนก็อยู่ในห้าอันดับแรกเสียด้วย"

เลนนอนอาจตกรอบจากด่านทดสอบที่หกไปจนถึด่านทดสอบที่เก้า แต่เขาได้พิสูจน์ทักษะของตัวเองแล้วไม่มีใครกังขาในความแข็งแกร่งของเลนนอน ดังนั้นสำหรับคนที่อยู่ตามหลังเลนนอนเพียงเล็กน้อย ย่อมต้องแข็งแกร่งเช่นกัน

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบ และไบรอนก็ได้รับบาดเจ็บมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว หากพวกเขาเริ่มต่อสู้กันขึ้นมา คงเป็นเรื่องยากที่ฝ่ายเขาจะได้เปรียบ และพวกเขาอาจถึงขั้นต้องเสียใครไปด้วย ทักษะของแซมซั่นน่าจะอ่อนแอที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งเจ็ด ดังนั้นถ้ามีคนตาย เขาก็คงเป็นหนึ่งในคนแรก ๆ

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาเลือกที่จะพูดขึ้นก่อน ไบรอนเหลือบมองแซมซั่นอย่างขุ่นเคือง “แล้วเราควรจะส่งบุปผามอดม้วยที่ได้มาอย่างยากลำบาก เพียงเพราะเรากลัวพวกนี้อย่างนั้นเหรอ?”

ก่อนหน้านี้ มีเพียงพวกเขาที่พยายามอย่างยากลำบากในการฆ่าสัตว์อสูรและได้รับบุปผามอดม้วยมา แต่เพียงคำพูดไร้สาระเพียงไม่กี่คำ สำนักวายชนม์ก็อยากจะชิงมันไปเป็นของตัวเอง จะให้เขายอมรับเรื่องนี้ได้อย่างไร!

ซาเมียนพ่นลมหายใจออกมาอย่างเย็นชา เขาเฝ้าสังเกตความไม่พอใจในหมู่ศิษย์ของสำนักสหัสบรรณอย่างเงียบ ๆ สิ่งที่พวกเขาทำได้มีเพียงเจ็บใจอยู่เงียบ ๆ เท่านั้น

เพราะด้วยทักษะของรูฟัส การต่อสู้แบบตัวต่อตัวจะจบลงรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ แม้แต่สองคนที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งเจ็ดคนก็ไม่สามารถยืนหยัดต่อสู้กับรูฟัสได้ ซึ่งก็หมายความว่าจำนวนที่มากกว่าของพวกเขานั้นไม่มีประโยชน์อะไรเลย