บทที่ 2318

เกรแฮมขมวดคิ้วขณะที่เขามองดูเฟนด์ด้วยแววตาจริงจัง เฟนด์เหม่อมองออกไป เขามองดูขอบฟ้าสีเลือดที่ไกลสุดลูกหูลูกตา ขณะจมอยู่ในความคิดของตัวเอง และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เอ่ยปากพูดขึ้นว่า "เขาต้องการฆ่าเรา เขาน่าจะได้สมบัติของเราด้วย และอีกอย่าง เราเป็นคู่แข่งของเขา และการฆ่าพวกเราทิ้งจะช่วยทำให้เขาได้รับรางวัลง่ายขึ้นอีก

“หากเราไปถึงตีนเขาใต้พิภพได้สำเร็จและถูกส่งกลับไปยังหุบเหวแห่งสุญญะ ก็จะต้องมีการต่อสู้อีกครั้ง ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เขาก็คงมั่นใจอย่างที่สุดว่าจะเอาชนะเราทั้งสองคนได้ แต่ตอนนี้...เขาคงไม่มั่นใจแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว"

เกรแฮมพยักหน้าเห็นด้วย เฟนด์พูดถูก การฆ่าพวกเขาทิ้งจะช่วยให้อีกฝ่ายหลุดพ้นจากปัญหาได้ง่ายขึ้น

เฟนด์ยิ้มอย่างเย็นชาก่อนจะกล่าวเสริมว่า “เขามีความแค้นต่อผมมาตั้งแต่ต้นแล้ว ในการเข้าสู่แหล่งทรัพยากรยุทธต้องห้ามของเขาน่าจะมีอีกเป้าหมายหนึ่ง และการกำจัดพวกเราทิ้งที่นี่ จะทำให้เขาสามารถผ่านด่านทดสอบไปได้ง่ายกว่าเดิม”

ใบหน้าของเกรแฮมบูดบึ้งในขณะที่เขาพูดว่า "สาเหตุที่เขาต้องการจะฆ่าพวกเราทุกคน ก็เพราะไม่ต้องการให้ใครรอดไปได้สินะ?"

เฟนด์พยักหน้า และเกรแฮมใกล้จะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้ว แค่คิดถึงชายสวมหน้ากากที่เอาแต่ทำตัวสูงส่งและทรงพลังอยู่เสมอ และคิดถึงความเสียเปรียบอย่างหนักที่พวกเขาเผชิญอยู่ มันก็ทำให้เขาวิตกกังวลอย่างที่สุด

เขาเงยหน้าขึ้นมองเฟนด์ "ผมว่ามันมีบางอย่างผิดปกติ"

เฟนด์เลิกคิ้ว โบกมือให้เกรแฮมพูดต่อ เกรแฮมลดเสียงลงขณะที่เขาพูดว่า "คุณพูดถูก ความปรารถนาสูงสุดของเขาในขณะนี้คือการขจัดอุปสรรค และอุปสรรคพวกนั้นก็หมายถึงพวกเรา เขาจะได้ไปถึงภูเขาใต้พิภพแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งจะทำให้เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ผ่านด่านทดสอบไปได้

“เขาไม่มั่นใจว่าเขาจะสามารถฆ่าเราสองคนได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ดังนั้นเขาจึงต้องวางแผนให้รอบคอบ ด้วยการจัดการทุกคนที่อยู่ข้างเราและทำให้เราอยู่แบบหัวเดียวกระเทียมลีบ และเขาก็จะอาศัยจำนวนที่มากกว่าในการกำจัดเรา”

มาพูดถึงประโยคนั้น เขาก็หยุดไปชั่วขณะ และเฟนด์พยักหน้ารับ “นั่นน่าจะเป็นแผนของเขา แล้วคุณคิดว่าส่วนไหนที่มันผิดปกติล่ะ?”