บทที่ 2325

“ในเมื่อเรารู้แล้วว่าเขาทิ้งร่องรอยของทักษะอสุนีโลหิตมารไว้ก็เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่หลงทิศ แล้วทำไมเราไม่ใช้ประโยชน์จากมันบ้างล่ะ?”

เกรแฮมชะงักไปชั่วคราว ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้างในขณะที่เขาอุทานอย่างยินดีว่า "คุณพูดถูก! ในเมื่อเขาจัดการพวกอสูรที่อยู่ตามเส้นทางนี้ไปแล้ว เราก็ควรจะไปในทิศทางเดียวกัน! ส่วนเรื่องอื่นผ่านด่านแล้วค่อยว่ากัน!"

หลังจากตัดสินใจได้แล้ว เกรแฮมก็จะไม่ยอมเสียเวลาอีกต่อไป เขาหันหลังกลับและเริ่มออกคำสั่งให้กับทุกคนที่อยู่ข้างหลังเสียงสนั่น

“นี่คือเครื่องหมายพิเศษที่ชายสวมหน้ากากจากสำนักวายชนม์ทิ้งไว้ ตอนนี้เพื่อให้แน่ใจว่าเราจะปลอดภัยเราจะเดินไปตามสัญลักษณ์พวกนี้ ผมรู้ว่าพวกคุณทุกคนอยู่ในโลกสีโลหิตด้วยความหวังที่จะได้กำจัดอสูรและได้สมบัติล้ำค่าไว้ในครอบครอง แต่นี่เป็นกรณีที่ต่างออกไป

“หากเราไม่ร่วมมือกัน คุณอาจถูกศิษย์ของสำนักวายชนม์สังหารเอาได้

“ผมจะไม่บังคับให้พวกคุณทุกคนตามพวกเราไปข้างหน้า ถ้าคุณไม่เต็มใจและอยากจะล่าอสูรและตามล่าสมบัติ ผมก็จะไม่ห้ามคุณไว้”

หลังจากที่เขาพูดจบ ศิษย์คนอื่น ๆ ที่เหลือต่างก็คิดเห็นไปในทางเดียวกัน

“เราจะติดตามเกรแฮมต่อไป เราไม่กล้าไปไหนเพียงลำพัง สมบัติน่ะดี แต่ชีวิตเรายังสำคัญกว่า!”

“เขาพูดถูก ไม่ต้องห่วง เราทุกคนเตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้ว แล้วเราจะติดตามพวกคุณทุกคนไปด้วย ส่วนสมบัติพวกนั้น พวกเราเลิกหวังแล้ว!”

เมื่อได้รับคำมั่นสัญญาจากทุกคน สีหน้าของเกรแฮมก็ดีขึ้นเล็กน้อย “เอาล่ะ เราไม่มีเวลาให้เสียแล้ว รีบเดินหน้ากันเถอะ เราจะผลัดกันส่งญาณทิพย์ของเราออกไปเหมือนครั้งที่แล้วและมองหาร่องรอยที่ชายสวมหน้ากากทิ้งไว้เบื้องหลัง”

เฟนด์มองไปที่เกรแฮมอย่างมีนัยยะ ผู้ชายคนนั้นไม่ได้พูดถึงความจริงเลย เขาได้ซ่อนส่วนที่สำคัญที่สุดเอาไว้ แต่ทว่าเฟนด์ก็ไม่คิดจะชักใบให้เรือเสีย ดังนั้นเขาจึงได้แต่ตามน้ำไปเท่านั้น

พวกเขาเริ่มตามร่องรอยที่ชายสวมหน้ากากทิ้งไว้ และมุ่งหน้าสู่ภูเขาใต้พิภพ