บทที่ 2353

แม้แต่เฟนด์ก็ยังถูกแสงสีม่วงและสีแดงห้อมล้อมเอาไว้ ชายสวมหน้ากากรวบรวมกำลังได้เต็มที่แล้ว “ฉันไม่อยากเสียเวลากับนายนานเท่าไหร่นักหรอก! เพราะงั้นฉันจะฆ่านายด้วยการโจมตีครั้งนี้แหละ!”

ขณะที่เขาพูดเช่นนั้น เขาก็สร้างผนึกอยู่ตลอดเวลา สายฟ้าหลั่งไหลเข้าสู่แหวนเพลิงอินทนิลอย่างต่อเนื่อง!

“ฉันจะไม่ปิดบังอะไรจากนาย แล้วจะให้นายตายไปอย่างไม่ต้องรู้สึกค้างคา! ทักษะอสุนีโลหิตมารที่ฉันกำลังฝึกฝนนั้นเป็นทักษะยุทธขั้นกลางระดับปฐพี! นอกจากนี้ ฉันก็อยู่ในระดับเชี่ยวชาญแล้วด้วย! อีกนิดเดียวฉันก็จะเข้าถึงระดับสมบูรณ์แล้ว!”

เฟนด์เลิกคิ้วหลังจากได้ยินแบบนั้น เขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อมันมากนัก เนื่องจากเขาเองก็คาดหวังเอาไว้ก่อนแล้ว เขาเคยคาดเดาระดับพลังยุทธของชายสวมหน้ากากมาก่อนแล้ว

หลังจากการตั้งสมมติฐาน เขาก็มั่นใจว่าชายสวมหน้ากากนั้นแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่ออย่างแน่นอน เนื่องจากเขาอยู่ในระดับผลึกวสันต์แล้ว ชายสวมหน้ากากยอมถือได้ว่าอยู่บนจุดสูงสุดในบรรดาทุกคนที่นั่นอย่างแน่นอน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามทักษะและความสามารถของเขายังคงถูกจำกัดเอาไว้ ไม่มีทางที่ชายสวมหน้ากากจะฝึกฝนทักษะยุทธขั้นสูงในระดับปฐพีได้

แต่ยังมีบางสิ่งที่เฟนด์ยังข้องใจ เฟนด์คิดว่าทักษะของชายสวมหน้ากากอยู่ที่ขั้นกลางของระดับปฐพี แต่ชายสวมหน้ากากน่าจะถึงช่วงกลางของระดับสมบูรณ์แล้ว

ในช่วงเวลาเช่นนี้ชายสวมหน้ากากคงไม่คิดจะโกหกหรือเก็บงำทักษะที่แท้จริงของเขาไว้อย่างแน่นอน ดังนั้นดูเหมือนว่าชายสวมหน้ากากจะหยุดพัฒนาตั้งแต่ช่วงต้นจริง ๆ

แม้ว่าทั้งสองจะอยู่ไม่ห่างจากช่วงแรกมากนัก แต่หลังจากซึมซับความทรงจำเหล่านั้นแล้ว เฟนด์ก็รู้ดีว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะไปถึงด่านที่สองได้หลังจากผ่านด่านแรก

เหตุผลเดียวที่เฟนด์ไร้ซึ่งอุปสรรคในการทำเช่นนั้นก็เพราะว่าเขาได้ซึมซับความทรงจำของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่มาก่อนแล้ว สำหรับเฟนด์เขาจึงไม่พบปัญหาในการฝึกทักษะทลายห้วงสุญญะ เขาเข้าใจทุกอย่างอย่างถ่องแท้แล้ว แต่ขาดเพียงเวลาและพลังวิญญาณเท่านั้น เขาแตกต่างจากคนอื่น ๆ โดยสิ้นเชิง!

เฟนด์ประเมินในใจว่าหากชายสวมหน้ากากสามารถรอดชีวิตไปได้ เขาจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งหรือสองปีถึงจะผ่านเข้าสู่ขั้นต่อไป!

เมื่อคิดถึงเรื่องนั้น เฟนด์ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา ชายสวมหน้ากากจ้องมองเฟนด์ด้วยสายตาอาฆาต