บทที่ 2370

ผู้อาวุโสก็อดฟรีย์มีสีหน้ามืดมน “ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่ง คุณกล้าพูดแบบนั้นออกมาได้โดยไม่อายปากได้ยังไง? คุณคิดว่าพวกเราเป็นเด็กอมมือหรือไง ถ้าเฟนด์ถูกสกายลาร์พาตัวไป เขาจะตาย!

“เขาอาจต้องทนทุกข์จากการทรมานที่ไม่มีใครคาดคิด ในฐานะผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งของตำหนักสองกษัตริย์ คุณกำลังช่วยเหลือคนอื่นแทนที่จะยืนเคียงข้างลูกศิษย์ของคุณเอง…”

การแสดงออกของผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งกลายเป็นเคร่งขรึม “ผู้อาวุโสลำดับที่สิบเอ็ด คุณไม่ควรพูดอย่างนั้น คุณคิดว่าผมไม่อยากช่วยเฟนด์เหรอ? ในเมื่อเขาทำผิดแล้ว ผมก็ไม่สมควรต้องปกป้องเขา”

คำพูดเหล่านั้นไร้สาระโดยสิ้นเชิง และผู้อาวุโสก็อดฟรีย์ก็โกรธมากที่ได้ยินแบบนั้น เขาหันหน้าหนีและตัดสินใจกับตัวเองในใจ

หากคนเหล่านี้ต้องการส่งเฟนด์ให้กับสกายลาร์ เขาจะปูทางให้เฟนด์หลบหนี แม้ว่าวิธีการนี้ทำให้เขาต้องตาย แต่เขาไม่เต็มใจที่จะต้องทนเห็นศิษย์ของเขาตายเพื่อประโยชน์ของคนพวกนั้น!

สกายลาร์หัวเราะเย้ยหยันกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ในขณะนั้น เขารู้ว่าเฟนด์ต้องตายแน่นอน เขาเดินไปข้างหน้าและพูดว่า "ในเมื่อคุณตัดสินใจได้แล้ว ก็ส่งเด็กสารเลวคนนั้นมาให้ผม"

ในขณะนั้น สายตาที่มองมาทางเฟนด์ก็ดูเปล่งประกายขึ้นด้วยความดีใจ ความกลัวที่เฟนด์นำมาให้ก่อนหน้านี้มลายหายไป

ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าเฟนด์ไม่อาจรอดชีวิตต่อไปได้อีกหลังจากถูกสกายลาร์พาตัวไป เฟนด์จะต้องถูกทรมานจนตาย!

ในขณะนั้น เฟนด์ก็หัวเราะออกมาในขณะที่เขามองไปที่สกายลาร์อย่างเย็นชา "จำไว้ให้ดีนะสกายลาร์ ผมจะทำให้คุณต้องชดใช้กับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างสาสม"

คำพูดเหล่านั้นทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตกใจ และบางคนถึงกลับมองเฟนด์ด้วยสีหน้าแปลก ๆ เขาเสียสติไปแล้วเหรอ? แทนที่จะพูดอะไรบางอย่างเพื่อบรรเทาความรุนแรงของสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเองเขากับเลือกที่จะราดน้ำมันลงกองไฟอย่างนั้นหรือ?

ดูเหมือนว่าเฟนด์จะยอมจำนนต่อชะตากรรมของตัวเองแล้ว!

เนลสันส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ เขารู้ว่าต่อให้เขายืนขึ้นออกหน้าแทนเฟนด์มากมายเท่าไหร่มันก็คงไม่มีประโยชน์

เขาไม่มีอำนาจใด ๆ ขณะนี้เขาเป็นเพียงศิษย์คนหนึ่งเท่านั้น และเขาไม่สามารถแทรกแซงการตัดสินใจของผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งและสองได้เลย