บทที่ 2387

ดวงอาทิตย์กำลังตกและส่องแสงบนถนนแคบ ๆ ที่ผ่านหุบเขา มันฉายผ่านทุกสิ่งด้วยแสงสีแดงฉาน เฟนด์ชื่นชมทิวทัศน์จากหน้าต่าง ทิวทัศน์ด้านนอกรถม้าค่อนข้างงดงามเป็นพิเศษ

รัฐตอนกลางอุดมไปด้วยทรัพยากร และทิวทัศน์ก็ดีกว่ารัฐเวสต์ เซอร์ซีมาก หากไม่ใช่เพราะภัยคุกคามจากพวกสัตว์อสูร เฟนด์อาจใช้เวลาสองสามวันเพื่อชื่นชมทิวทัศน์พวกนี้ มันจะช่วยให้เขาสงบลงและวางแผนขั้นตอนต่อไปได้

“เฟนด์…” สีหน้าของแชนด์เลอร์ดูเหมือนกำลังดิ้นรน

เฟนด์เลิกคิ้วไม่คิดเลยว่าจะได้ยินแล้วเสียงเคารพจากอีกฝ่ายกระทันหันแบบนี้ ก่อนหน้านี้แชนด์เลอร์มองเขาด้วยท่าทีสบาย ๆ น้ำเสียงยำเกรงเช่นนี้เกือบทำให้เฟนด์หัวเราะออกมา แต่เขาไม่ได้คิดจะทำอะไรกับเรื่องนี้ แชนด์เลอร์อยากจะทำอะไรก็ย่อมได้

เฟนด์ปิดม่านแล้วหันหน้าไปทางแชนด์เลอร์ แชนด์เลอร์สูดหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตาของเขาดูขัดแย้งอย่างที่สุด “คุณคือ…ผู้ฝึกยุทธขั้นต้นระดับแรกกำเนิดจริง ๆ เหรอ?”

เฟนด์ส่ายหน้าและพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า "ผมไม่เคยบอกว่าผมอยู่ในขั้นนั้น ก่อนหน้านี้ผมได้รับบาดเจ็บมา นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณตัดสินระดับพลังยุทธของผมผิดไป

“จริง ๆ แล้วผมอยู่ในขั้นสูงสุดระดับแรกกำเนิด กระทิงไฟตาเดียวพวกนั้นไม่ได้น่ากลัวอะไรเลยสักนิด”

เฟนด์ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลแก่พวกเขา แต่คำอธิบายดังกล่าวทำให้แชนด์เลอร์ยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก ลูกตาของเขาทำท่าจะหลุดออกจากเบ้า เขาอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นนั่งและยืดหลังขณะที่เขาพูดว่า "ต่อให้คุณจะอยู่ในขั้นสูงสุดของระดับแรกกำเนิด แต่คุณก็ถือเป็นหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด เป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ…"

คำพูดของเขาไม่มีคำเยินยอที่ดูเกินจริงเลย สิ่งเหล่านี้คือความรู้สึกที่แท้จริงของเขา แม้แต่ผู้บ่มเพาะตนที่อยู่ในขั้นสูงสุดของระดับแรกกำเนิดก็ยังไม่อาจกำจัดกระทิงทั้งสามตัวได้อย่างง่ายดายเช่นนี้