บทที่ 2393

“เพราะแบบนี้ พวกเขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้แน่ใจว่าคุณได้รับของมีค่าน้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เพื่อไม่ให้ขาดทุน และคุณจะต้องพบกับความทุกข์ทรมาน”

แชนด์เลอร์พูดอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขารู้สึกว่ามันเป็นเรื่องน่าเสียดายอย่างยิ่งที่เฟนด์จะทิ้งพรสวรรค์ของตัวเองไปแบบนั้น อีกเหตุผลหนึ่งก็คือเขาต้องการตอบแทนเฟนด์ที่ช่วยชีวิตเขาไว้ด้วย

หากเขาไม่พาเฟนด์ติดรถมาด้วย เขาคงต้องตายเพราะกระทิงไฟตาเดียวทั้งสามตัวนั้นอย่างแน่นอน

เฟนด์รู้สึกได้ถึงเจตนาดีในคำพูดของแชนด์เลอร์และพยักหน้าให้กับคำพูดเหล่านั้น มีบางสิ่งที่แชนด์เลอร์ไม่เข้าใจ นั่นก็เพราะเฟนด์มีความลับมากเกินไปแต่ไม่มีทางอธิบายออกมาได้หมด

เขาไม่เต็มใจที่จะเปิดเผยความลับทั้งหมดที่มีต่อแชนด์เลอร์ ดังนั้นเขาจึงถูกบังคับให้หาข้อแก้ตัวที่ดูไม่ไร้สาระเกินไป

“ทันทีที่ผมตั้งเป้าหมายกับตัวเองแล้ว ผมจะไม่มีทางเปลี่ยนใจง่าย ๆ นอกจากนี้ผมก็มั่นใจในความสามารถของตัวเองอย่างที่สุดด้วย ผมจะสามารถกลายเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับหกได้แน่นอน การเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับหกไม่ใช่เป้าหมายสูงสุดของผมด้วยซ้ำ ผมจะเป็นระดับเจ็ด ระดับแปดให้ได้เลยคอยดู”

ริมฝีปากของแชนด์เลอร์กระตุกเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น ถึงเขาจะพูดไม่ออกในทันที แล้วรู้สึกได้ว่าเฟนด์มั่นใจมากเกินไป

แต่เขาเข้าใจดีว่ากับบางคนแล้วเขาไม่ใช่พวกที่จะล้มเลิกความตั้งใจของตัวเองลง เว้นแต่จะถูกบีบให้ต้องล้มเลิกไปเอง มีเพียงตอนที่เฟนด์ตระหนักได้ว่าความคิดของเขาไร้สาระแค่ไหนเท่านั้น เฟนด์คงไม่คิดจะฟังคำแนะนำใด ๆ

แชนด์เลอร์ถอนหายใจ ส่ายหน้าขณะที่เขาหยุดก้าวต่อไป เขารินเครื่องดื่มให้ตัวเองขณะคิดถึงหัวข้อสนทนาอื่น

ทันใดนั้น เฟนด์ก็เอ่ยขึ้นว่า "คุณรู้จักกิลเบิร์ตไหม"