บทที่ 2407

แม้จะถูกอีกฝ่ายเย้ยหยันแบบนั้น แต่เฟนด์ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิด ท้ายที่สุดแล้วราฟาเอลไม่รู้ว่าเขาสามารถทำอะไรได้บ้าง ราฟาเอลดูเหมือนจะเริ่มเสพติดการเย้ยหยันเฟนด์เข้าให้แล้ว

เฟนด์กำลังจะถามว่าเขาจะเข้าไปในห้องนั้นได้เลยหรือเปล่า แต่ราฟาเอลกลับไม่ให้โอกาสเฟนด์ได้พูดอะไรมากนัก เขาเย้ยหยันต่อไปว่า “นายคงไม่เคยเห็นอักขระทางยามาก่อน นับตั้งแต่ที่ฉันเข้าสู่วิมานโอสถ ฉันก็ยังไม่เคยเห็นใครได้รับแผ่นทองคำเลยนอกจากศิษย์พี่ใหญ่ของเรา

“ดูเหมือนว่านายจะคิดว่าตัวเองจะได้กลายเป็นคนที่สองที่ได้รับแผ่นทองสินะ”

หากอยู่ในสถานการณ์ที่ต่างไปจากนี้ เฟนด์คงจะตบหน้าผู้ชายคนนั้นสักครั้งสองครั้งไปแล้ว หมอนี่พูดมากราวกับเขารู้ไปเสียทุกเรื่อง เฟนด์หันกลับมามองราฟาเอลด้วยสีหน้าจริงจัง

“ผมจะต้องได้รับแผ่นทองอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้นผมจะเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้แหละ ตราบใดที่ผมควบแน่นอักษาโอสถได้สองร้อยอักษร ห้องรังสีแห่งโอสถก็จะมอบแผ่นทองให้กับผมโดยปริยาย ใช่ไหม?”

ราฟาเอลตกตะลึงไปอีกครั้งเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขารู้สึกเหมือนกับว่าการที่เขาประเมินว่าเฟนด์เป็นคนดื้อรั้นนั้นจะเป็นการประเมินต่ำเกินไป เรื่องต่าง ๆ มาถึงขั้นนี้แล้ว แต่เด็กสารเลวนี่ยังเอาแต่ดื้อรั้นไม่เลิก

เขาไม่รู้อะไรหรือว่าคำพูดของราฟาเอลล้วนเป็นเพียงคำเหน็บแนม? เขายังกล้าอ้างว่าเขาจะได้รับแผ่นทองจริง ๆ ขึ้นมาอีก! แผ่นทองนั่นไม่ใช่สิ่งที่จะจับต้องได้ตามต้องการ เขาคิดว่าตัวเองจะได้มันมาอย่างง่ายดายจริง ๆ เหรอ?

ราฟาเอลอยู่ในวิมานโอสถมาระยะหนึ่งแล้ว เขาเคยเห็นเพียงศิษย์พี่ใหญ่ที่ได้รับแผ่นทองเท่านั้น ไม่ใช่ว่าคนอื่นไม่เคยลอง แต่พวกเขาไม่มีใครทำเช่นนั้นได้เลย! ราฟาเอลพูดไม่ออกไปหลายนาที ก่อนจะพูดออกมาว่า "นายรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่"