บทที่ 2411

ราคาเหล่านั้นถือเป็นมาตรฐานที่ต่ำที่สุดด้วยซ้ำ ไม่มีใครรู้ว่าราคาสูงสุดของผลึกวิญญาณระดับเก้าจะมีมูลค่าเท่าไร ไม่ว่าจะมีมูลค่าเก้าสิบล้านหรือไม่ เฟนด์ก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด แนชรู้ว่าทุกสิ่งที่เฟนด์ทำคือการเตรียมการเข้าสู่หุบเขารกชัฎ

เขาขมวดคิ้วและพูดว่า “ที่แห่งนั้นไม่ใช่เพียงเข้าไปยากเท่านั้น แต่ยังอันตรายอีกด้วย เราจำเป็นต้องตามหากุญแจนั่นจริง ๆ เหรอ?”

เฟนด์พยักหน้าโดยไม่ลังเล “จำเป็น หีบปะการังแดงเป็นสิ่งที่แม้แต่ผู้อาวุโสเหล่านั้นก็ยังต่อสู้กันเพื่อแย่งชิง แม้ว่าผมจะอยู่ในทวีปเฮสเทียได้ค่อนข้างดี แต่นี่ไม่ใช่จุดหมายปลายทางสุดท้ายของผม มันเป็นเพียงบันไดก้าวแรกเท่านั้น เราจำเป็นต้องก้าวขึ้นไปให้สูงกว่านี้ และไม่อาจยอมแพ้ได้ เราไม่อาจละทิ้งโอกาสที่จะได้ก้าวขึ้นไปอยู่ในจุดที่สูงกว่านี้ได้

“ทั้งหีบปะการังแดงและสิ่งที่อยู่ในหีบปะการังแดง ผมต้องการมันทั้งหมด ความลับของมันยังกวนใจผมไม่เลิก”

เนื่องจากเฟนด์พูดมากขนาดนั้น แนชจึงไม่ยอมหยุดเขา สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือถอนหายใจเบา ๆ ขณะเดินไปตบไหล่เฟนด์

“พ่อรู้ว่าลูกมีหัวใจที่กล้าหาญ แต่พ่อรู้สึกได้แล้วว่าหนทางข้างหน้าจะต้องลำบากมาก ลูกจะต้องเจอกับอุปสรรคมากมายในอนาคตอย่างแน่นอน ลูกต้องดูแลตัวเองให้ดี”

เฟนด์พยักหน้า ก่อนเปลี่ยนหัวข้อเป็นแผนการในอนาคตของเขา เขาเอ่ยขึ้นว่า "ผมคิดเรื่องพวกนี้ไว้แล้ว ผมต้องรีบยกระดับตัวเองและออกจากวิมานโอสถ ที่นี่มีแต่พวกแมลงหวี่แมลงวัน น่ารำคาญจริง ๆ"

บ่ายวันรุ่งขึ้น เฟนด์จึงไปที่หอเมฆาสงัดเหมือนเมื่อวันก่อน ราฟาเอลก็ยังเป็นคนเฝ้ายามเหมือนวันนั้น เมื่อเฟนด์เข้ามา ราฟาเอลกำลังนั่งพิงโต๊ะและผิวปากเล็กน้อย

เมื่อเฟนด์เข้ามา เขาหันมามองด้วยท่าทางหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าเป็นเฟนด์ ความหงุดหงิดก็ยิ่งทวีมากขึ้น

“อะไรกัน! ทำไมนายถึงยังกลับมาที่นี่อีกเล่า? วันนี้จะมาทำไม? อย่าบอกนะว่านายยังอยากเข้าห้องรังสีแห่งโอสถอยู่?”