บทที่ 2424

พวกเขาไม่จำเป็นต้องแข่งขันกันอีกต่อไปแล้ว กิลเบิร์ตและแอนดรูว์เทียบอะไรกับเฟนด์ไม่ได้เลย

สิ่งสำคัญที่สุดในการเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับหกคือการปรับแต่งโอสถและอักขระทางยาเป็นขั้นท้ายสุด

เพียงขัดเกลาให้ได้ห้าในสิบส่วนขึ้นไปก็จะถือว่าประสบความสำเร็จ และขั้นตอนการขัดเกลานั้นก็ขึ้นอยู่กับอักขระทางยาของแต่ละคน

คุณภาพของอักขระทางยาของทั้งกิลเบิร์ตและแอนดรูว์เทียบอะไรกับเฟนด์ไม่ได้เลย

อักขระทางยาที่เฟนด์ควบแน่นนั้นไม่เพียงแต่เปล่งประกายเท่านั้น แต่รังสีของโอสถกระจายตัวกันอย่างสม่ำเสมอ พวกเขาไม่จำเป็นต้องตรวจสอบอะไรให้มากความเลย เพียงมองด้วยตาก็สามารถบอกได้ว่าอักขระทางยาของเฟนด์มีคุณภาพสูงมากเพียงใดได้อย่างง่ายดาย

ถ้าเขาใช้อักขระทางยาเหล่านี้ในการบ่มเพาะโอสถ เขาก็น่าจะสามารถปรับแต่งมันได้ถึงห้าในสิบส่วนอย่างแน่นอน แม้ว่ารองเหรัญญิกจะเป็นคนเดียวที่เคยได้ศึกษามรรคาแห่งโอสถ แต่ทุกคนก็ยังสามารถมองเห็นมันได้ด้วยตาเปล่า

ในขณะนั้นพวกเขาล้วนแล้วแต่พูดไม่ออก รองเหรัญญิกจ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยดวงตาเบิกโพลง ริมฝีปากของเขากระตุกอยู่ตลอดเวลา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าที่เขาเห็นนั้นเป็นเรื่องจริง

มือของเฟนด์ขยับอยู่ตลอด และเขาควบคุมรังสีของโอสถในทุกเศษเสี้ยวได้อย่างสมบูรณ์แบบ การเคลื่อนไหวเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่บัณฑิตทั่วไปจะทำได้

แม้แต่ศิษย์พี่ใหญ่ในหมู่บัณฑิตก็ไม่มีทางเทียบกับเฟนด์ได้ ถ้ารองเหรัญญิกไม่รู้ว่าเฟนด์เป็นบัณฑิตของพวกเขา เขาคงจะคิดว่านักเล่นแร่แปรธาตุระดับหกตัวจริงเสียงจริงยืนอยู่ตรงหน้าเขาไปแล้ว

มีเพียงนักเล่นแร่แปรธาตุระดับหกเท่านั้นที่สามารถควบคุมรังสีของโอสถได้อย่างชำนาญและสามารถควบแน่นโอสถได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้

“เขาเป็นแค่บัณฑิตจริง ๆ เหรอ?” รองเหรัญญิกกล่าวหลังจากเงียบไปนาน