บทที่ 2447

ในตอนแรก คอนสแตนซ์และซีนย์เพียงยืนเคียงข้างกันโดยไม่สนใจเรื่องนี้ พวกเขาต้องการปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินต่อไปอย่างที่ควรจะเป็น แต่เมื่อว่าเกรย์สันและรูดี้เริ่มเถียงกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งสองคนก็ถูกบีบให้ต้องทำอะไรสักอย่าง

พวกเขาถูกบีบให้ต้องแยกรูดี้และเกรย์สันออกจากกัน นั่นก็เพราะ การทะเลาะกันของเด็ก ๆ ควรจะมีขีดจำกัด เพราะหากมันเกินขีดจำกัดไปแล้ว นั่นจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของพวกเขา นี่คือสิ่งที่รูดี้และเกรย์สันเองก็ไม่อยากเห็น

เป็นเวลาเกือบสิบห้านาทีแล้ว ผู้อาวุโสฮอร์สท์นั่งบนเก้าอี้ ขณะมองดูการทะเลาะวิวาทและการพูดคุยกันอย่างเฉยเมย เมื่อหมดเวลาเขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้

เสียงปรบมือดังขึ้นตอนที่เขาจะพูดว่า "เอาล่ะ หมดเวลาแล้ว ทุกคนต้องตัดสินใจได้แล้วว่าจะพิสูจน์ความสามารถของตัวเองยังไง”

“ฉันไม่คิดว่าฉันจะต้องบอกอะไรพวกนายทุกอย่างหรอกนะ ตอนนี้ก็แยกออกเป็นกลุ่มเสีย ผู้ที่ต้องการรวมอักขระทางยาจะยืนอยู่ทางทิศตะวันออก

“ผู้ที่ต้องการแยกแยะวัสดุสามารถยืนอยู่ตรงกลางได้เลย และหากจะพิสูจน์ตัวเองด้วยกันบ่มเพาะโอสถให้ไปยืนที่ทางทิศตะวันตก

“ถึงอย่างนั้นฉันก็ต้องขอเตือนทุกคนก่อน หากทุกคนต้องการพิสูจน์ตัวเองด้วยการบ่มเพาะโอสถ พวกเธอจะต้องบ่มเพาะโอสถระดับหกเท่านั้น เพราะสำหรับที่นี่แล้วโอสถระดับห้าก็ไม่ต่างอะไรจากขยะ”

หลังจากพูดอย่างนั้น ผู้อาวุโสฮอร์สท์ก็โบกมือ ทุกคนรีบยืนเป็นกลุ่มของตน ส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่มตะวันออก มีประมาณสิบคนที่ยืนอยู่ตรงกลาง

ในความเป็นจริง ทุกคนนั้นรู้กันดีว่าการเข้าเป็นศิษย์ผ่านการคัดแยกวัสดุนั้นจะไม่ได้รับทรัพยากรที่ดีที่สุด เพราะอย่างไรเสีย ความสามารถของพวกเขาก็คือการบ่มเพาะโอสถ ไม่ใช่การคัดแยกวัสดุ

พวกเขาจะได้รับการต้อนรับในฐานะผู้ดูแล แต่มันคงเป็นเรื่องยากอย่างไม่น่าเชื่อที่พวกเขาจะได้เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับหกหรือสูงกว่านั้น มันเป็นไปไม่ได้เลย เกรย์สันมองดูคนอื่นอย่างเหยียดหยามขณะที่พวกเขาแยกกันเป็นกลุ่ม เขาเดินไปทางฝั่งตะวันตกทันที