บทที่ 2451

“สมองหมอนั่นจะต้องมีอะไรผิดปกติจริง ๆ นั่นแหละ เขาคิดจริง ๆ หรือว่าเขาอยู่ในระดับเดียวกับอีกสองคนที่อยู่ตรงหน้าเขา แค่เพราะไปยืนอยู่กลุ่มเดียวกัน? นั่นน่าจะตลกมากเกินไปหน่อยนะ…”

“ฉันนึกว่าการทดสอบจะเข้มงวดและจริงจังเสียอีก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้เห็นอะไรแบบนี้ ทำเอาฉันขำจนปวดท้องเลยล่ะ…”

แอนดรูว์ขมวดคิ้วอย่างรู้สึกอับอาย รองเหรัญญิกโกรธจนตัวสั่นหลังจากได้ยินคำพูดของกิลเบิร์ต เขานึกอยากจะพุ่งตัวไปไปตบกิลเบิร์ตสักสองสามครั้ง

กิลเบิร์ตเพิกเฉยต่อชื่อเสียงของวิมานโอสถอย่างเห็นแก่ตัวที่สุด พวกเขาแทบอยากจะมุดดินหนี ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นี่จะเป็นความอัปยศอดสูที่วิมานโอสถไม่อาจจำกัดทิ้งได้

รองเหรัญญิกตะโกนออกไปว่า "หุบปากเดี๋ยวนี้! นายกำลังพูดเรื่องบ้าอะไร ถ้าไม่อยากเข้าร่วมการทดสอบ ก็ไสหัวไปซะ!"

รองเหรัญญิกโกรธมาก ขณะที่เขาพูดเช่นนั้น สีหน้าของเขาดูอดสูอย่างไม่น่าเชื่อ เขายังคิดจะฆ่ากิลเบิร์ตให้ตายเสียเดี๋ยวนี้ เมื่อถูกตำหนิเช่นนั้นก็ทำให้กิลเบิร์ตตระหนักได้ว่าเขาพูดผิดไป

ถึงกระนั้นก็ไม่มีทางที่เขาจะถอนคำพูดเหล่านั้นกลับคืนมา เขากระแอมเบา ๆ ก่อนที่จะรีบหันศีรษะไปซ้ายทีขวาที อย่างไม่กล้าพูดอะไรอีก

ถึงจะปิดปากเงียบตอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้ว ทุกคนรู้ถึงภูมิหลังและทักษะของเฟนด์ไปแล้ว คอนสแตนซ์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดัง ๆ

“รองเหรัญญิก อย่าโกรธเลยนะ ความโกรธอาจจะทำร้ายสุขภาพเอาได้ ผมต้องขอชื่นชมจริง ๆ ที่วิมานโอสถสามารถหาบัณฑิตที่กล้าหาญเช่นนี้มาได้”

คำพูดเหล่านั้นเต็มไปด้วยการถากถาง ใบหน้าของรองเหรัญญิกยิ่งบูดบึ้งมากยิ่งขึ้น ในขณะนั้น เขาไม่เพียงต้องการฆ่ากิลเบิร์ตเท่านั้น แต่เขาต้องการจัดการเฟนด์ด้วย เขารู้สึกว่าเขาโชคร้ายอย่างไม่น่าเชื่อที่ต้องมาอับอายอย่างหนักจากการกระทำของบัณฑิตทั้งสองคน