บทที่ 249

“ดูเหมือนว่าแกมีความสามารถมากเลยนะ!”

โอนีลตกใจ จากนั้นเขาก็ยิ้มแสดงให้เห็นถึงฟันขาวราวกับไข่มุก “น่าสนใจ จอมพลของแกเกือบจะตายอยู่แล้ว กล้าดียังไงมาท้าทายฉัน? ดูเหมือนว่าแกจะเป็นหนึ่งในผู้รักชาติที่ชอบธรรมตามตำนานที่พูดถึงใช่ไหม? ในหัวของแกต้องรักชาติมาก ๆ จนยอมตายอย่างโง่เขลาเพื่อประเทศชาติเนี่ยนะ?”

“สรุปเองเออเองเลยสิ!”

เฟนด์หัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยอย่างใจเย็น “แกจัดการไปได้แค่ 10 ไม่สิ 11 ครั้งที่ชนะติดต่อกันเพราะว่าแกไม่เคยเจอฉันน่ะสิ ฉันจะจบชีวิตแกวันนี้แหละ!”

“เหอะ ขี้โม้ใครจะรู้ล่ะ?!”

“อย่าฉี่ราดล่ะตอนที่โดนหมัดของฉัน! ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”

โอนีลยังคงหัวเราะ

หลังจากพูดเขาก็มองไปที่พิธีกร “คุณพิธีกร อะไรกันเนี่ย? วันนี้ไม่ใช่แค่แข่งครั้งเดียวเหรอ? ทำไมมีมาให้ถึงสองเลยล่ะ?”

พิธีกรยิ้มพร้อมกับสะดุ้งก่อนวิ่งหนีไป “ฉันเพิ่งชี้แจงกับพวกเขาไป ชายคนนี้ลงชื่อสมัครมาด้วยความยินยอม ข้อมูลประจำตัวที่เขียนมาก็คือ ทหารไร้นามกับห้าปีในการเข่นฆ่า ฆ่าหมาอเมริกา!”

“ไอ้เวร!”

ได้ยินอย่างนั้นแล้ว โอนีลก็กำหมัดแน่นจนเกิดเสียง “แกเป็นแค่ทหารไร้นามแล้วจะมาอยากฆ่าฉันงั้นเหรอ? แกกำลังหยามฉัน ฉันจะฆ่าแกเองวันนี้ ขอแค่สามวินาทีก็เพียงพอแล้ว!”

“เดี๋ยวก่อน ฉันยังฟังเหตุผลที่จะสู้ไม่หมด!”

พิธีกรโบกมือให้พวกเขาหยุดอย่างไม่คาดคิด และประกาศต่อ “เหตุผลข้อที่สองคือการชนะการแข่งขันเพื่ออาหารฟรีและเงินสามล้านเหรียญ!”

“ให้ตายเถอะ เขาทำเพื่อเงิน!”

ผู้คนบางส่วนเริ่มพูดไม่ออก เขาคิดว่าเหตุผลหลักที่ทหารไร้นามคนนี้มาต่อสู้แค่เพราะอาหารฟรี

“บิลของคุณอยู่ที่ประมาณหนึ่งถึงสองล้านเหรียญ รวมกับเงินรางวัลอีกสามล้านเหรียญ มันจะแค่เท่าไหร่กันเชียว? ประมาณสี่ห้าล้านอย่างมาก แล้วเอาชีวิตมาทิ้งเพราะเงินแค่นั้นเหรอ? คุณคิดถึงเงินจนบ้ารึไง?” ชายอ้วนหัวเราะเยาะ