บทที่ 26

เซเลน่า เทย์เลอร์ ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องส่วนตัว เธอลังเลเล็กน้อย

เธอมีความรู้สึกว่าเรื่องนี้ถูกจัดฉากขึ้น เธอเห็นเมนูไวน์แดงที่แพงที่สุดคือขวดละสองหมื่นมันกลายเป็นสองแสนได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้นบุคคลในห้องส่วนตัวนี้เป็นบุคคลที่คุ้นเคย สิ่งนี้ทำให้เธอลังเลมากขึ้น

ถ้าอีกฝ่ายเป็นคนคุ้นเคยทำไมพวกเขาถึงเข้าหาด้วยวิธีนี้?

หากเธอไม่ได้เข้าไปในห้อง ไคลีจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเขาไม่สามารถออกจากที่นี้ได้?

เฟนด์อยู่ในกองทัพมาสองสามปีและดูเหมือนมีพลังต่อสู้มากพอ มันไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาที่จะล้มคนสองหรือสามคน

แต่อีกฝ่ายมีคนมากมายหลายสิบคน ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ใช่พวกอันธพาลธรรมดาที่เห็นได้บนท้องถนน ถึงแม้ว่าเฟนด์จะเก่งแค่ไหน แต่ก็ยากที่จะต่อสู้กลับกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

ตามอารมณ์ของเฟนด์ มันจะเป็นเรื่องยากยิ่งถ้าเขาเริ่มต่อสู้กับอีกฝ่ายจริง ๆ

ด้วยความกดดันทั้งหมดทำให้เซเลน่าเสียใจอย่างสุดซึ้ง เธอไม่ควรออกมาทานอาหารเย็นจริง ๆ หรือไม่เธอก็ไม่ควรมาที่สถานที่แบบนี้ การใช้จ่ายเพียงไม่กี่ร้อยเพื่อรับประทานอาหารที่ร้านอาหารเล็ก ๆ บนถนนก็เป็นความคิดที่ดีเช่นกัน

ไม่มีทางอื่นเธอทำได้เพียงแค่หายใจออกอย่างหนักผลักประตูให้เปิดแล้วเดินเข้าไปข้างใน

หลังจากที่เธอเข้าไปใบหน้าของเธอก็มืดลงเพราะเธอพบว่าคนที่นั่งรอเธออยู่ในห้องส่วนตัวนี้คือ นายน้อยวิลสัน ไมเคิล วิลสัน

“นายน้อยวิลสัน คุณเป็นเจ้าของร้านอาหารนี้! ฉันคาดไม่ถึงจริงๆ!”

เซเลน่ายิ้มอย่างเฉยเมยและปิดประตู “คุณรู้ว่าฉันกำลังทานอาหารเย็นอยู่ที่ชั้นล่าง คุณเลยจัดฉากเพื่อต้องการฉันเหรอ? ฉันไม่ชอบเรื่องตลกร้ายแบบนี้!”