บทที่ 265

เซเลน่าพูดไม่ออก เฟนด์เป็นคนใจดีมาก แต่ถึงยังไงนิสัยอวดดีของเขาก็ไม่สามารถแก้ไขได้

อย่างไรก็ตามขณะเดียวกันนั้นรถปอร์เช่สีแดงสองคันก็วิ่งมาด้วยความเร็วสูงโดยที่ไม่ได้ปิดไฟหน้า แล้วมาจอดข้างหน้าของทุกคน

“พี่สาว พี่เขย ฮ่าๆ รถของพี่นี่สุดยอดจริง ๆ! ตอนที่ขับบนถนนผมรู้สึกโดดเด่นมากเลยล่ะ!”

เบ็นลงมาจากรถแล้วโยนกุญแจให้เฟนด์

ซีน่าก็ลงมาจากรถอีกคันแล้วก็โยนกุญแจให้เซเลน่า “มันยอดเยี่ยมมาก นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ขับรถสปอร์ต ความรู้สึกนั้นยอดเยี่ยมมากจริง ๆ!”

ในตอนนั้นเธอพูดเสริมอย่างเศร้าใจ “น่าเสียดายที่มันไม่ใช่ของเรา เฮ้อ ถ้าฉันมีเป็นของตัวเองสักคันนะ!”

“พวกนายยังไม่กลับอีกหรอ?”

เซเลน่าขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าทั้งคู่ยื่นกุญแจให้แล้ว

“ฮ่า ๆ พอดีผมนัดกับเพื่อน ๆ ไว้ว่าจะไปเล่นเกมที่ร้านอินเทอร์เน็ตหลังจากนี้น่ะ พวกเขากำลังรอเราอยู่ อีกอย่างวันนี้เราได้สนุกกับรถของพี่ทั้งวันทั้งคืนแล้ว ได้เวลาส่งมันกลับคืนแล้วล่ะ”

เบ็นหัวเราะเขาโอบไหล่ซีน่าแล้วรีบเดินจากไป

“ที่รัก ดูเหมือนว่าเราจะต้องขับคนละคันแล้วล่ะ!” เฟนด์ฝืนยิ้มจากนั้นก็เดินไปขึ้นรถคันหนึ่ง

เซเลน่ายักไหล่จากนั้นเดินขึ้นรถอีกคัน แล้วพวกเขาก็ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

“ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้ขาดเงินจริงๆ!”

“ใช่ ช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนมันถึงได้ใหญ่ขนาดนี้ยังไงล่ะ!”

ครูใหญ่หญิงและครูผู้หญิงสบตากันแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เงินในกระเป๋าน่าจะมีอยู่ประมาณสามล้านเหรียญ แต่พวกเขาบริจาคให้พวกเราเพื่อสร้างโรงเรียนประถมแล้ว

คนแบบนี้สมกับที่เป็นเศรษฐีจริง ๆ!

“พ-พวกเขาเป็นเจ้าของปอร์เช่สองคันนี้! เป็นรุ่นใหม่ล่าสุดด้วย!”

ดีแลนตะลึงไปชั่วครู่ก่อนจะอุทานออกมา “ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรวยจริง ๆ!”