บทที่ 301

เคนหัวเราะอย่างขมขื่นก่อนรอฟังต่อ

ฟลินน์หัวเราะ ๆ อย่างกระอักกระอ่วนก่อนพูดต่อ “แล้วฉันก็เลยบอกให้บอดี้การ์ดจับผู้หญิงคนนั้นเพื่อที่จะได้จูบเป็นการชดใช้ ฉันรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ยังไงก็ตามฉันไม่คิดว่าบอดี้การ์ดของเธอจะแข็งแกร่งขนาดนั้น เขาไม่ใช้ความพยายามใด ๆ เพื่อล้มบอดี้การ์ดฉันเลย”

“ผู้หญิงคนนั้นคือใคร? รู้จักชื่อไหม?”

เคนถามหลังจากคิดได้บางอย่าง

เพราะลูกพี่ลูกน้องของเขามาเที่ยวแล้วมีเรื่องเกิดขึ้น เขากลัวว่าพ่อแม่ฝั่งนู้นจะไม่พอใจถ้าไม่ช่วยอะไรเลย

“อ่อ ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้ถาม!” นายน้อยฟลินน์หัวเราะอย่างขมขื่น

“แล้วฉันจะอยู่ข้างนายได้ยังไง?” เคนจ้องฟลินน์ “ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร และถึงแม้ว่าฉันจะพาคนมาช่วยตอนนี้ พวกนั้นก็คงไปแล้ว คิดเหรอว่าเธอจะรอแกอยู่ที่นั่น? คิดซะว่าโชคร้ายแล้วกัน คิดดีกว่าว่าถ้าเจอกันครั้งหน้าจะทำยังไง!”

“เอาล่ะ งั้นฉันจะจำไว้สำหรับการเจอกันครั้งหน้า ในเมื่อหน้าของทั้งสองคนยังอยู่ในความทรงจำฉัน หวังว่าจะไม่เจอกันอีกดีที่สุดนะ ไม่งั้นฉันจะบอกเขาว่า ฉัน ฟลินน์ เบน ไม่ใช่คนที่จะมายุ่งด้วยได้!” นายน้อยฟลินน์กำหมัดแน่นสถบอย่างโกรธ ๆ

หลังจากพาทันย่าไปช็อปปิ้งถึงสี่ชั่วโมง เฟนด์เห็นว่ามันยังเร็วอยู่ เขาเลยพักผ่อนที่ห้องที่ตระกูลเดรคจัดไว้ให้

ห้องที่อยู่ชั้นสองในแมนชั่นแห่งหนึ่ง

อีวอนน์ ลูกพี่ลูกน้องของทันย่าเคยอยู่ที่แมนชั่นนี้ อีวอนน์เสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก นายใหญ่เดรคเลยเลี้ยงดูเธอไว้