บทที่ 36

"แกน่ะเหรอจะจ่าย 400,000 เหรียญ?"

ฟีโอน่าหัวเราะอย่างเหยียดหยามเมื่อเธอได้ยินเช่นนั้น “แกแค่แสดงต่อไป แกดูตัวเองสิ ฉันล่ะสงสัยจริง ๆ ว่าแกจะมีเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน”

ความคิดที่เกิดขึ้นภายในใจของเธอหลังจากที่เธอพูดแบบนั้น เธอก็พูดกับเซเลน่าว่า "เซเลน่า ครอบครัวเทย์เลอร์ ทำงานเกี่ยวกับอุตสาหกรรมวัสดุก่อสร้าง ลูกทำงานให้พวกเขามาตลอดในระยะเวลาที่ผ่านมา แต่ตอนนี้ลูกไม่สามาถรถทำมันได้ เพราะถูกขัดขวาง มันแย่มากสำหรับเรา แม้กระทั่งหางานจากหลายบริษัท หลาย ๆ ที่ก็ไม่กล้าที่จะจ้างลูกเพราะพวกเขายึดติดอยู่กับอีวาน!”

“แม่พูดถูก ฉันไม่ได้มีทางเลือกอื่น เพราะอีวานเขาบอกแล้วว่า เขาต้องการให้ฉันโดดเดี่ยว ให้ฉันกลายเป็นคนเก็บขยะ! ไม่อย่างนั้นเขาจะสร้างเรื่องวุ่นวายไม่เลิก ต่อให้ฉันไปทำงานที่ไหนก็ไม่มีใครกล้ารับ คนเหล่านั้นไม่อยากทำให้เขาขุ่นเคืองดังนั้นพวกเขาจึงหลีกเลี่ยงที่จะมีปัญหา”

เซเลน่าถอนหายใจ “เมื่อเฟนด์กลับมาแล้วครอบครัวของเราจะดีขึ้น เราทั้งคู่จะทำงานกัน!”

"มันเป็นความจริงถึงแม้ว่ามันอาจจะดูยากไปสักหน่อย แต่ตอนนี้เราคงจะไม่ทุกข์ยากกันขนาดนั้น ถ้าหากเราหางานทำกันได้!"

ฟีโอน่าถอนหายใจ "นั่นคือสาเหตุที่แม่คิดถึงคุณเดรก ก่อนหน้านี้เธอได้ให้นามบัตรไว้ให้เรา เธอเป็นคนใจดีและชอบช่วยเหลือคนอื่นทำไมลูกไม่ลองโทรหาเธอดู ไม่แน่เธออาจจะสามารถช่วยลูกหางานได้ ลูกคิดว่าอย่างไร"

“แม่ฉันไม่คิดว่ามันเป็นความคิดที่ดี เราไม่ได้รู้จักกับครอบครัวเดรก ก่อนหน้านี้พวกเขาก็ช่วยเหลือเรามาก่อน เรายังไม่ได้ตอบแทนพวกเขาแล้วเราจะนำเอาปัญหาเหล่านี้ไปให้เขาได้อย่างไรกัน”

“ตอนนั้นคุณเดรก ให้นามบัตรกับเราไว้ และเธอบอกให้เราสามารถติดต่อเธอได้ หากต้องการความช่วยเหลือ แต่เธออาจจะทำไปด้วยตามมารยาท แม่จะคิดไปรบกวนเธอจริง ๆ หรือ?”

เซเลน่า รู้สึกอับอายเล็กน้อย เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เธอก็ยิ้มอย่างขมขื่นรู้สึกเวทนาในชีวิตของเธอเอง

“มันจะเป็นอะไรไป บางครั้งลูกก็ต้องรู้จักเห็นแก่ตัว มันดีกว่าการที่จะต้องไปนั่งเก็บขยะขาย ลูกจะได้ทำงานที่มันเหมาะสม นอกจากนี้ไคลี กำลังจะต้องเข้าโรงเรียนอนุบาลเร็ว ๆ นี้ ถ้าลูกไม่หางานทำที่ดีกว่านี้ ลูกสาวของลูกจะทำยังไง เธอจะไม่ได้เรียนหนังสืองั้นหรือ?”