บทที่ 373

นายใหญ่เทย์เลอร์หยุดพูดชั่วขณะก่อนที่จะถามว่า “เธอยังโกรธปู่อยู่หรือเปล่า?”

เซเลน่าฝืนยิ้ม “หนูรู้ทัศนคติของคุณปู่ดี ตอนนั้นหนูก็ดื้อมากเหมือนกัน ออกมาทั้ง ๆ ที่ท้องลูกสาวอยู่ อย่างไรก็ตามหนูพบว่าเฟนด์เป็นคนดีและลูกสาวของหนูก็น่ารักเช่นกัน ไม่มีอะไรให้หนูเสียใจมากนัก ส่วนคนอื่นที่นินทานั่นเป็นเรื่องของพวกเขา หนูต้องมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง!”

นายใหญ่เทย์เลอร์ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าแม้ฉันจะอายุมากแล้ว แต่ก็ยังใช้ชีวิตได้ไม่มากเท่าเธอ! โอ้ใช่ ฉันได้ยินมาว่าเธอรับผิดชอบการจัดซื้อวัสดุก่อสร้างในโครงการอสังหาริมทรัพย์ เซาท์ฮิลล์ เธอได้ผู้ร่วมงานที่เหมาะสมกับโครงการนี้หรือยัง? ฉันรู้ว่ามันค่อนข้างยากสําหรับเธอที่อยู่ในตําแหน่งนี้แล้วจะไม่ถูกคนอื่นนินทา”

เซเลน่าเงียบ ตอนแรกเธอคิดว่าปู่ของเธอจะโน้มน้ามให้เธอเซ็นสัญญากับตระกูลเทย์เลอร์ เธอไม่คิดว่าเขาจะเข้าใจสถานการณ์ของเธอและพูดแบบนั้น

นายใหญ่เทย์เลอร์จึงพูดต่อว่า “ถ้ามันไม่ยากเกินไปสําหรับเธอ แม้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาตระกูลเทย์เลอร์ของเราจะทำได้ไม่ดีนัก เพียงเธอแบ่งให้เราสามสิบเปอร์เซ็นต์ของโครงการ ด้วยวิธีนี้แม้ว่าเราจะไม่สามารถก้าวขึ้นเป็นครอบครัวชนชั้นสองได้ แต่เราก็ยังสามารถมีชีวิตและช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของบริษัทในช่วงหลายปีที่ผ่านมา!”

จากน้ำเสียงของปู่ เซเลน่าบอกได้เลยว่าเขารู้สึกหมดหนทางและมีความอ้อนวอน

นายใหญ่เทย์เลอร์ให้ความสําคัญกับชื่อเสียงของเขาเสมอ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะอ่อนน้อมถ่อมตนถึงแม้ว่าจะถูกบังคับ

อนาคตของตระกูลเทย์เลอร์ขึ้นอยู่กับเรื่องนี้ เขาจึงยอมพูดแบบนั้น เซเลน่ารู้สึกประทับใจกับการกระทําของเขา

เซเลน่าอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างอบอุ่น “คุณปู่คะ เหตุผลหลักที่หนูโทรหาคุณปู่ ก็คือเรื่องนี้เหมือนกันค่ะ หัวหน้างานเพิ่งส่งข้อมูลทั้งหมดของผู้จัดจำหน่ายวัสดุก่อสร้างที่มีศักยภาพหลายรายให้กับหนู หลังจากได้ดูมีไม่กี่บริษัท ตระกูลเทย์เลอร์ของเรามีความสามารถในการแข่งขันสูงและคุณภาพของเราก็ดี!”

เมื่อได้ยินแบบนั้นนายใหญ่ก็ยินดีและถามทันที “ธ-เธอ หมายความว่าเรามีความหวัง? เราจะได้ส่วนแบ่งเท่าไหร่ในโครงการนี้”