บทที่ 442

“ราชาแห่งสงคราม แม็กนัส ซัทเธอร์แลนด์ อยากพบพวกเราอย่างงั้นเหรอ?” สาวสวยทั้งสองรู้สึกดีอย่างมากเมื่อรู้เช่นนั้น

ถึงแม้พวกเธอจะเป็นดารา พวกเธอก็เทียบไม่ได้กับเหล่าคนร่ำรวย

กับความทรงพลังของราชาแห่งสงคราม พวกเธอนั้นด้อยค่า

“ใช่แล้วล่ะ โดยเฉพาะคุณเบลค ราชาแห่งสงครามซัทเธอร์แลนด์เป็นแฟนคลับของเธอเลยล่ะ เขาบอกฉันก่อนหน้านี้ว่าเขาชอบที่เธอร้องเพลงล่ะ!”

นายน้อยมิลเลอร์หยุดคิดแล้วพูดเป็นนัย ๆ ว่า “ฉันหวังว่าพวกเธอจะไม่ปฏิเสธนะ!”

เบลคสัมผัสได้ถึงความจริงจังเล็กน้อยในน้ำเสียงของเขา เธอรู้ได้เลยว่าการพบกันครั้งนี้จะต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ

เธอคิดแล้วพูดอออกมาว่า “นายน้อยมิลเลอร์ เราจะกล้าปฏิเสธได้ยังไงล่ะคะ ในเมื่อราชาแห่งสงครามเอ่ยปากว่าอยากเจอพวกเราขนาดนี้? แต่ว่า ฉันสงสัยน่ะว่าทำไมเขาถึงอยากเจอพวกเรา มีอะไรพิเศษรึเปล่า?”

นายน้อยมิลเลอร์ก่อนจะพูดว่า “คุณไนท์ คุณนี่ฉลาดจริงๆ แน่นอนว่ามันจะต้องไม่ใช่การพบกันแบบธรรมดา ๆ ฉันหวังว่าพวกเธอทั้งสองคนจะรักษาความสัมพันธ์ดี ๆ กับราชาแห่งสงครามไว้ในคืนนี้นะ ฉันจะไม่ทำแย่ ๆ กับพวกเธอหรอก แต่การทำให้ราชาแห่งสงครามมีความสุขจะเป็นประโยชน์ต่อเราทั้งสองฝ่าย!”

นายน้อยมิลเลอร์หยุดคิดไปครู่นึงก่อนจะพูดต่อ “พวกเธอทั้งคู่จะได้รับเงินคนละ 5 ล้านสำหรับการร้องเพลงในวันนี้ แต่ถ้าพวกเธอสนองความต้องการของราชาแห่งสงครามสักชั่วโมงแล้วล่ะก็ ฉันจะให้พวกเธอคนละ 50 ล้าน ฟังดูเป็นไงล่ะ? ได้เงินมาง่าย ๆ เลย ใช่ไหมล่ะ?”

ในตอนแรก ธิอันน่าค่อนข้างจะดีใจ อย่างไรก็ตาม มันคงดีต่อหน้าที่การงานของพวกเธอแน่ถ้ามีคนใหญ่คนโตต้องการพบพวกเธอ

เธอไม่รู้เลยว่านายน้อยมิลเลอร์จะมีจุดประสงค์อื่นด้วยจนกระทั่งเขาพูดจบ

ใบหน้าของเธอมืดมนลงแล้วพูดว่า “นายน้อยมิลเลอร์ นี่คุณพยายามจะพูดอะไรกันแน่? คุณทำราวกับว่าพวกเราเป็นอีตัวอย่างงั้นเหรอ? พวกเราเป็นคนดังนะ เราร้องเพลงและเสียสละตนเพื่อศิลปะ ทำไมคุณไม่หาคนอื่นแทนที่จะขอให้เราทำแบบนี้ล่ะ?”