บทที่ 46

“โรงแรมดอร์เซต? ใช่โรงแรมดอร์เซตที่มีชื่อเสียงใจกลางเมือง? โรงแรมระดับห้าดาวที่มีค่าใช้จ่ายขั้นต่ำหนึ่งแสนเหรียญ?”

ซีน่า ถามอย่างตื่นเต้นหลังจากได้ยินเรื่องนี้

“แน่นอน โรงแรมดอร์เซต ที่มีสาขาอีกมากมายหลายแห่ง?”

ใบหน้าของฟีโอน่าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เธอคร่ำครวญ “ในที่สุดนายใหญ่ ก็ยอมปล่อยให้พวกเราไปทานอาหารกลางวันกัน เขาไม่เคยโทรหาเราเพื่อฉลองอะไรแบบนี้มาก่อน!”

“เยี่ยมไปเลยค่ะ ดูเหมือนว่า นายใหญ่เทย์เลอร์ จะค่อย ๆ ยอมรับพวกคุณแล้ว!”

ซีน่า ยิ้มอย่างตื่นเต้นก่อนจะพูดอย่างเขิน ๆ ว่า “แม่คะ หนูขอไปด้วยคนได้ไหม”

ฟีโอน่าลอยตัวจากการถูกเรียกว่า ‘แม่’ เธอพยักหน้า “แน่นอนจ้ะ หนูเป็นแฟนของลูกชายฉัน และว่าที่ลูกสะใภ้ในอนาคตของฉัน หนูสามารถทานอาหารกลางวันกับเราได้อย่างแน่นอน ไม่ต้องกังวล!”

“มันยอดเยี่ยมที่สุดเลยค่ะ!”

ฟีโอน่านึกถึงบางสิ่งบางอย่างและพูดว่า “ใช่แล้วมันยังพอมีเวลาอยู่ เบ็น พา ซีน่า ไปซื้อของสิลูก เธออุตส่าห์มาหาลูกในวันนี้!”

"ใช่! ไปกันเลย!”

เบ็น คว้าเงินห้าหมื่นเหรียญและจากไปพร้อมกับ ซีน่า ทันที

“แม่คะ มันไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยนะคะที่จะพา ซีน่า ไปด้วย?”

หลังจากทั้งคู่จากไป เซเลน่า ที่เงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “พวกเขาแค่กำลังคบหากัน และยังไม่ได้แต่งงาน เธอยังไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราเลยนะคะ!”

“มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? พวกเขาอยู่ด้วยกันมาสองหรือสามปีแล้ว มันไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งเกิดเมื่อไม่นานมานี้นะ?”

ฟีโอน่าพูดต่อ “หนูไม่เห็นเหรอว่า ซีน่า มีความสุขแค่ไหนเมื่อเธอได้ยินว่า เธอสามารถไปที่โรงแรมระดับห้าดาวได้? เธอยังเตรียมตัวแล้วด้วยซ้ำ เธอก็วางตัวดูเหมาะสมดี ซึ่งจะทำให้วันนี้เราดูดีขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นเธอไม่ช้าก็เร็ว เธอจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเรา ไม่ควรทำเหมือนว่าเธอเป็นคนนอกใช่ไหม?”

"แล้วแต่แม่เลยค่ะ!"