บทที่ 464

”ที่รัก!” ผู้หญิงคนนั้นวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นไทเกอร์ เธอรีบวิ่งเข้าไปกอดเขาแน่น กลัวว่าทุกอย่างจะเป็นความฝัน

“คุณ...คุณคิดเกี่ยวกับมันอย่างถี่ถ้วนใช่ไหม? คุณไม่ได้ไป?” เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นคิดว่าไทเกอร์ไม่อยากทิ้งเธอและลูกจึงกลับมา

“เปล่า ให้ตายสิ มันน่าตกใจเกินไป! ผมรีบวิ่งไปพร้อมกับมีดทำครัวและคิดว่าคงตายแน่ แต่ผลลัพธ์คือพี่ใหญ่ปฏิเสธความช่วยเหลือของผมและบอกให้ผมมองอยู่ที่ไกล ๆ! โอ้พระเจ้า มีคนเกือบ 300 คน พี่ใหญ่ของผมแค่โบกมือก็ฆ่าคนไป 30 คนแล้ว เหมือนเห็นผีเลย! อีกอย่างเขาฆ่าคนมากมายในเวลาไม่ถึงสิบนาที ทั้งหมดนั่นเลย! ไม่มีใครรอด...พี่ใหญ่ของผม...เขา...เหมือนพระเจ้า!” ไทเกอร์พูดอย่างชัดดเจนด้วยท่าทางที่เกินจริงและหยุดมือของเขาไม่ได้ เขาอยากแสดงการกระทำของเฟนด์อีกครั้ง

ภรรยาของเขาตะลึงไปแล้ว ตอนแรกเธอคิดว่าสามีของเธอไม่ได้ไปแต่เขาไปมาแล้ว

อย่างไรก็ตามเธอไม่คิดว่าพี่ใหญ่คนนั่นจะแข็งแกร่งมากและฆ่าคนมากมายด้วยตัวคนเดียว

“แล้วเขาได้รับบาดเจ็บไหม? เขาอยู่ที่โรงพยาบาลไหน? เรารีบไปเยี่ยมเขากันเถอะ?” ผู้หญิงคนนั้นเช็ดน้ำตาให้แห้ง เมื่อเธอคิดได้ว่าแม้ว่าเขาจะฆ่าคนมากมายและแข็งแกร่งมาก เขาอาจจะได้แผลอย่างน้อยแปดหรือสิบที่บนร่างกายของเขา

“แผล? คุณล้อเล่นหรือเปล่า? ผมไม่ได้พูดเหรอ? พี่ใหญ่ของผมเหมือนพระเจ้า! เขาจะได้รับบาดเจ็บได้ยังไง? คนพวกนั้นไม่ได้แตะเขาด้วยซ้ำ! จะบอกให้นะ พรรคอินทรีอาจจะถูกยุบ ถ้าพวกเขายังมาทำให้พี่ใหญ์โกรธและสร้างปัญหาให้พี่ใหญ่อีก!” ไทเกอร์ตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่เขาพูดราวกับว่าเขาเก่งขนาดนั้น

“ดีแล้ว ดีจริง ๆ!” ผู้หญิงคนนั้นกระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้น “ฉันเป็นห่วงพี่ใหญ่ของคุณจริง ๆ ฉันกลัวว่าเขาจะตายเพื่อครอบครัวของเรา ถึงตอนนั้นฉันจะโทษตัวเองเหมือนกัน มันดีมากเลยที่เขาแข็งแกร่งมาก!”

ไทเกอร์จับหน้าภรรยาไว้ “ผมขอโทษ ที่ให้คุณเป็นห่วง ทุกอย่างเป็นความผิดของผม ผมมันไร้ประโยชน์ ยากจนและผมทำให้คุณต้องมาลำบากด้วยกัน!”

“โง่ ฉันไม่ได้อยู่กับคุณเพื่อเงิน ตราบใดที่คุณดูแลฉันอย่างดี เราก็ช่วยกันหาเงินได้! เราจะช่วยกันประหยัดเงินและพยายามซื้อบ้านในเขตเมืองนี้ ความต้องการของฉันไม่สูง ฉันอยากได้บ้านสองห้องนอนเท่านั้น เราจะได้มีที่อยู่เป็นของตัวเองและไม่ต้องย้ายไปไหนหรือจัดการกับเจ้าของบ้าน!”