บทที่ 532

ไมเคิลที่กำลังอยู่บนพื้นนั้น เขาเป็นอัมพาตโดยสมบูรณ์ด้วยความกลัว เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น แทบจะฉี่รดกางเกง เหงื่อเย็น ๆ เริ่มไหลออกมาทั่วร่างกายของเขา

เพราะว่าอีวานและนีลออกไปประจันหน้ากับเธอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงจิกกัด และยั่วโมโหเธอ และดูเหมือนว่า เขาจะทำให้เทพีแห่งสงครามโมโหจริง ๆ

“เทพีแห่งสงคราม ด-ได้โปรด เมตตาผมด้วย ผมไม่รู้ว่าคุณคือเทพีแห่งสงคราม ผ…”

ไมเคิลคุกเข่าลงกับพื้น เขาเริ่มคำนับเธอ ดูเหมือนว่าอยู่ ๆ เขาคิดอะไรขี้นมาได้ เขาชี้ไปที่อีวานแทน “ผมแค่ฟังคำพูดของอีวานและคนอื่น ๆ พวกเขาพูดว่าเฟนด์เป็นแมงดาที่เกาะผู้หญิงรวย ๆ กิน” เขาพูด “พวกเขาชักจูงผมไปในทางที่ผิด! ผมไม่ผิดนะ!”

อีวานไม่เคยคิดเลยว่าไมเคิลจะหักหลังเขาอย่างงั้น ทันใดนั้นเอง ตัวเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธและความกังวล

เขาขบฟันแน่น ก่อนจะเดินหน้าขึ้นมาสองก้าว มองไปที่ไมเคิลอย่างใจร้าย “นายน้อยวิลสัน เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ไม่ใช่หรือไง? นายกล่าวหาฉันอย่างงั้นได้ยังไง? ใครกันนะที่เป็นคนพูดว่า ฉันอยากจะเห็นธาตุแท้ของผู้หญิงรวยนั่นซะจริง? ใครกันที่เป็นคนพูดว่าเธอมีชู้ลับ ๆ อยู่? แล้วใครกันที่ไม่ยอมฟัง แต่ยืนกรานที่จะจองหองและดื้อรั้นน่ะ?”

“ฮึ่ม เงียบไปซะ!” ไมเคิลทำเสียงต่ำลงอย่างเยือกเย็น “อย่าบอกนะว่านายจะบอกว่านายไม่ได้เรียกเธอว่าหญิงแก่ที่ร่ำรวยน่ะ?”

เขาตัดสินใจแล้ว ที่จะลากอีวานลงเหวไปด้วยกัน

เขารู้ดีว่าตายแน่ ๆ หากไม่ลากอีวานเข้ามาเกี่ยวด้วย และถึงแม้ว่าเขาจะไม่ตาย เขาก็อาจจะพิการไปตลอดชีวิต

ถ้าหากลากนีลหรือเคนเข้ามาเกี่ยว มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรอยู่ดี

อย่างไรก็ตาม อีวานแตกต่างออกไป เขาเป็นนายน้อยของตระกูลเทย์เลอร์ ลูกชายคนเดียวของตระกูล ไม่มีทางที่เทพีแห่งสงครามจะกล้าฆ่าเขาเด็ดขาด

มันเป็นงานวันเกิดครบรอบ 70 ปีของนายใหญ่เทย์เลอร์ ไม่มีทางที่เทพีแห่งสงครามจะฆ่าหลานของเขา ในวันเกิดของเขาหรอก